่เฒ่าจางเริ่มบ่นขึ้นมาแล้ว “เจ้าอยากไปก็ไป จะมาสร้างเรื่องสร้างราวทำไม”
แต่เพราะผู้ใหญ่บ้านซ่งอยู่ แม่เฒ่าจางจึงเก็บอาการอยู่บ้าง
ผู้ใหญ่บ้านไม่ใช่ขุนนางศักดิ์ใหญ่ แต่ก็มีอำนาจในหมู่บ้านพอสมควร
ผู้ใหญ่บ้านซ่งขมวดคิ้ว “ในเมื่อเจ้าไม่อยากมีจางชุนเถาแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็อยากพานางไป งั้นโยกทะเบียนของจางชุนเถาไปอยู่กับจางซิ่วเอ๋อแล้วกัน”
นาทีนั้นแม่เฒ่าจางไม่อยากเห็นหน้าจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาอีก จึงรีบรับปากไป
ที่จริงนางเองก็อยากถามผู้ใหญ่บ้านว่าเรื่องทะเบียนของจางซิ่วเอ๋อมันเป็นมายังไงกันแน่ แต่ตอนนี้เล่นกันเกือบจะถึงชีวิต นางเองพอเห็นผู้ใหญ่บ้านแล้วก็หงอขึ้นมาไม่กล้าถาม
ในใจก็พลันคิด ไม่ว่านังเด็กนี่จะไปอยู่ที่ไหนก็เป็นหลานนาง นางมีวิธีควบคุมอยู่แล้วในภายภาคหน้า
หมอเมิ่งก็ดูจะเขียนหนังสือรับรองเสร็จแล้ว อ่านให้แม่เฒ่าจางฟัง สุดท้ายแม่เฒ่าจางก็ต้องประทับรอยมืออย่างไม่เต็มใจ และเป็นอันว่ายอมปล่อยคนไป
ที่จริงตอนนี้จางซิ่วเอ๋อก็อยากจะตัดความสัมพันธ์กับแม่เฒ่าจาง แต่จางซิ่วเอ๋อก็รู้ว่าเรื่องนี้เร่งมากไม่ได้ ถ้าตัดความสัมพันธ์ตอนนี้ทุกคนต้องรู้สึกว่านางทำเกินไป และอาจจะถูกสงสัยว่าอตัญญู
แถมแม่โจวและจางซานหยายังต้องใช้ชีวิตอยู่ในบ้านนี้ ถ้าทำให้เรื่องใหญ่เกินไปจะไม่ดีกับทุกฝ่าย
ผลลัพธ์ตอนนี้ นางจึงพอใจมากแล้ว
ในห้องเอะอะกันขนาดนี้ คนในลานบ้านจะไม่รู้เลยเหรอ? คนบ้านสามไม่มาเพราะฉลาด ไม่อยากจะซว
