ยไปด้วย
ส่วนจางต้าหู ไปทำนายังไม่กลับมาเลย
ส่วนแม่โจว โดนแม่เฒ่าจางใช้ออกไปทำงานเย็บปักที่บ้านข้าง ๆ
ตอนนี้แม่โจวเพิ่งจะกลับมา พอเห็นจางซิ่วเอ๋อแบกจางชุนเถาออกมาก็ตกใจไม่น้อย
“ซิ่วเอ๋อ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” แม่โจวรีบถามทันที
“รีบ ๆ ไสหัวไปซะ อย่ามาตายในบ้านข้าจะสกปรกเอา!” เสียงแม่เฒ่าจางก่นด่าอยู่ในห้องดังออกมา
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยขึ้น “แม่ ไม่ต้องร้อนใจไป ตอนนี้ข้าอยู่ไม่ได้แล้ว แม่ให้ซานหยาเล่าให้แม่ฟังนะว่าเกิดอะไรขึ้น”
พูดเสร็จจางซิ่วเอ๋อก็ออกไป นางไม่อยากอยู่ในที่อัปมงคลนี้ต่อไปแม้แต่วินาทีเดียว
ไม่นานนัก แม่โจวก็รู้จากปากจางซานหยาว่าเกิดอะไรขึ้น นางนั่งลงกับพื้น ร้องไห้แบบไร้เสียง ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะลูกคนโตมีแผนไว้แล้ว เด็กทั้งสองคงโดนขายไปเป็นแน่
แม่โจวรู้แล้วว่าจางซานหยาแกล้งทำเป็นอ่อนแอ จึงไม่ห่วงเรื่องนี้
แต่ความกังวลใหม่ก็คืบคลานเข้ามาในใจ ฟ้าเริ่มมืดแล้วเด็กทั้งสองจะไปอยู่ที่ไหน?
แม่โจวคิดได้แบบนั้นก็ร้อนใจขึ้นมา อยากจะออกไปหาเด็กทั้งสอง
แต่แม่เฒ่าจางเหมือนเดาออกแต่แรก จึงยืนขวางอยู่หน้าประตู และด่าทันที
“ไอ้ตัวแก่ขาดทุน ตัวเด็กขาดทุนที่เจ้าเลี้ยงมารู้จักหยามข้าแล้วนะ ถึงกับแอบไปลงทะเบียน แล้วตอนนี้เจ้าคิดจะไปหาพวกนางรึ? ฝันไปเถอะ!”
“ข้าจะบอกให้นะ ลูกสาวคนโตเจ้าแผลยังไม่หายดี ลูกสาวคนรองก็ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย สองคนนี้ต้องอดตายอยู่ข้างนอกแน่ ไม่แน่นะ อาจจะโดนใครทำมิดีมิร้าย
