ให้ด้วย”
“เฮอะ ตัวป่วนแบบนั้น ตายไปก็สมน้ำหน้า เจ้าก็ไม่ต้องคิดจะไปช่วยพวกนางนะ ถ้าข้ารู้ ข้าจะถลกหนังเจ้าและถีบตัวขาดทุนในท้องเจ้าให้หลุด!”
คำด่าแต่ละคำของแม่เฒ่าจางช่างแสบหูแม่โจวเหลือเกิน
ร่างกายแม่โจวอ่อนแออยู่แล้ว โดนด่าเข้าไปอีกจึงสลบไป
ส่วนจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาทั้งสองกำลังคุยกับหมอเมิ่งอยู่
“พวกเจ้าสองคนไปอยู่บ้านข้าสักคืนไหม?” หมอเมิ่งถอนหายใจ เด็กสองคนนี้รันทดจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อส่ายหัว “ท่านอาเมิ่ง เรื่องวันนี้ขอบคุณท่านอามาก ถ้าพวกเราไปอยู่กับท่านอาจะทำให้ท่านเสียชื่อเสียงเอา ท่านอาวางใจเถอะ ข้าหาที่ไปได้แล้ว”
ถึงแม้ตอนนี้อายุนางจะยังน้อย แต่ก็เปลี่ยนความจริงที่นางเป็นแม่ม่ายไม่ได้
เขาว่ากันว่าหน้าบ้านแม่ม่ายมีแต่เรื่อง ถ้านางพาจางชุนเถาไปอยู่บ้านหมอเมิ่ง ต้องทำให้หมอเมิ่งเป็นที่นินทาของชาวบ้านแน่ ๆ
พอจางชุนเถาหายดี งั้นแม่เฒ่าจางต้องสาดน้ำเสียใส่หมอเมิ่งแน่ ๆ
หมอเมิ่งถูกเตือนเข้าก็รู้สึกตัวว่าเกินไป จึงล้วงเอายาขวดนึงออกจากอก ยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ “ยานี่รักษาแผลภายนอกได้ พวกเจ้าเก็บไว้ใช้เถอะ”
พูดจบ หมอเมิ่งก็ไม่รอให้จางซิ่วเอ๋อพูดคำขอบคุณอะไรอีก หันหลังหายไปกับราตรี
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกจุก ๆ ที่ตา บนโลกนี้ยังมีคนดีอยู่สินะ
“พี่ เราจะไปไหนกันละ?” จางชุนเถาถามเสียงเบา
ตอนนี้ในใจของจางชุนเถา ภาพลักษณ์จางซิ่วเอ๋อยิ่งใหญ่มาก อย่างครั้งนี้ถ้าไม่มีจางซิ่วเอ๋อ นางก็ไม่มีวันจะได้มาซึ
