องกลับจมอยู่ในห้วงแห่งฝันหวาน
เช้าวันรุ่งขึ้น จางซิ่วเอ๋อตื่นท่ามกลางเสียงร้องใส ๆ ของนก
นางมองออกไปข้างนอก ซึ่งฝนหยุดตกแล้ว ส่วนบนต้นโอ๊กใหญ่ในสวนก็กำลังมีนกกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข เสียงร้องก็มาจากพวกมันนั่นแหละ
ฟ้าหลังฝนมีกลิ่นดินและกลิ่นหอมของพีชพรรณอบอวลอยู่ในอากาศ
จางซิ่วเอ๋อลุกเดินไปด้านนอก และอดสูดลมหายใจลึก ๆ ไม่ได้ รอยยิ้มเปื้อนอยู่บนใบหน้าของนาง แม้แต่ในอากาศยังมีกลิ่นอายของอิสรภาพอยู่
ถึงแม้ตอนนี้นางจะเป็นแม่ม่ายคนหนึ่ง แต่นางก็ยอมออกมาเป็นแม่ม่ายเสียดีกว่า ไม่อยากกลับไปเป็นหลานสาวของแม่เฒ่าจางอีกแล้ว!
