ว่านี้เยอะเสียกว่า
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากจะเพิ่งมาถึงก็ติดโรคอะไรก็ไม่รู้หรอกนะ
นางมองกระดานเตียงที่ว่างเปล่า หาผ้าเน่าสักผืนในห้องแล้วมาที่สวนลานบ้าน
ขณะนั้นฟ้าร้องเสียงดังสนั่น ฝนก็เริ่มเทลงมา
จางซิ่วเอ๋อรับน้ำฝนไว้นิดหน่อย ทำให้ผ้าเน่าเปียกชื้น และนำกลับมาเช็ดกระดานเตียงอย่างพิถีพิถัน
ก่อนจะถอดชุดนอกเก่า ๆ เน่า ๆ ของตัวเองและกางไว้บนนั้น
“ชุนเถา เจ้ายังมีแผลอยู่ นอนพักผ่อนที่นี่แหละ เรื่องที่เหลือพวกเราค่อยจัดการตอนเช้าเถอะ” จางซิ่วเอ๋อมองชุนเถาพลางอมยิ้ม
ชุนเถาพยักหน้า นางเหนื่อยจริง ๆ แถมวันนี้เพื่อความสมจริงจึงออกแรงโขกหัวจริง ๆ ตอนนี้นางมึนไปหมดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะไม่อยากให้พี่สาวต้องเหนื่อยคนเดียว นางคงฟุบไปนานแล้ว
สภาพแวดล้อมในการนอนย่ำแย่อยู่บ้าง มีลมหนาวพัดเข้ามาเรื่อย ๆ แต่ตอนนี้สองพี่น้องอิงแอบกันกลับรู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
อย่างน้อยพวกนางสองคนก็ไม่ต้องกลัวว่าพรุ่งนี้แม่เฒ่าจางจะจับพวกนางแต่งงานหรือจับไปขาย
คนเราพอเหนื่อยถึงขีดสุด อย่าว่าแต่กระดานเตียงแข็ง ๆ เลย ต่อให้หลุมน้ำนองก็นอนได้
แผลของจางซิ่วเอ๋อยังไม่หายสนิท และวันนี้นางเหนื่อยมาทั้งวัน จึงมีไข้อ่อน ๆ เลยยิ่งทนความเหนื่อยไม่ไหวเข้าไปอีก
ไม่นานนัก สองพี่น้องก็เริ่มหายใจเป็นจังหวะ
ขณะนี้ลมพายุกำลังโหมอยู่ด้านนอก ฟ้าผ่าฟ้าแลบแปรบปราบ ต้นไม้เอนไหวตามลม หากมองไปในสวนก็จะให้ความรู้สึกหลอน ๆ อยู่บ้าง
สองพี่น้
