าย…แน่นอนว่าไม่น่าจะตายง่ายๆ
แม้ว่าอวี๋ซื่อหาวจะตายเร็วเกินไปจนหลินอันไม่มีโอกาสได้เค้นถามที่อยู่ของเด็กสาวผ้าพันแผลจากปากเขา แต่การคาดเดาคร่าวๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
คนกลุ่มนั้นในโรงแรมไม่น่าจะกล้าออกไปข้างนอก ดังนั้น “คน” ก็คงจะอยู่ได้แค่ภายในอาคารเท่านั้น
รูปลักษณ์ของเด็กสาวประหลาดถึงเพียงนั้น ถ้ากลุ่มคนที่พาเธอไปไม่ได้โยนเธอทิ้งออกไปข้างนอก
ก็เป็นไปได้ว่าต้องมีใครบางคนกังวลหรือหวาดกลัว จนนำเธอไปไว้ในที่ที่พวกเขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด
ชั้นดาดฟ้าของโรงแรม…ไม่มีคนอยู่และไม่มีทางหนี
การตามหาเด็กสาวผ้าพันแผลไม่ใช่เพราะใจบุญสุนทาน หรือเพราะความอยากรู้ของหลินอัน
ที่เขามาตามหาเธอในครั้งนี้ เป็นเพราะเรื่องของอสูรตนนั้น ทำให้เขานึกถึงความทรงจำในอดีตขึ้นมาได้
ต่างจากข้อมูลก่อนหน้านี้ที่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่ได้ยินได้ฟังมาจากช่องสนทนา ในชาติก่อนเขาเคยเห็นเด็กผู้หญิงที่พันผ้าพันแผลเต็มตัวคนหนึ่ง
แม้จะเคยพบกันเพียงครั้งเดียว และรูปลักษณ์ก็ไม่ค่อยเหมือนกับตอนนี้เท่าไหร่
แต่หลังจากที่เขาได้สติ เขาก็ลองเปรียบเทียบอย่างละเอียดแล้วพบว่าทั้งสองคนมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นคนเดียวกัน!
“โม่หลิง!”
“ใช่เธอหรือเปล่า?”
“ร่างอยู่ร่วมขั้นที่สาม, ผู้สูญสิ้นโม่หลิง!”
ร่างอยู่ร่วม คือตัวตนอันเป็นเอกลักษณ์ที่อยู่กึ่งกลางระหว่างมนุษย์และซอมบี้
คนประเภทนี้โดยปกติแล้วคือมนุษย์ที่ติดเชื้อกลายพันธุ์แต่ไม่กลายสภาพโดยสมบ
