บทที่ 12 ลงทะเบียน
ผู้ใหญ่บ้านซ่งสูบยาสูบ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “มีอะไรก็พูดเถอะ”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งเห็นจางซิ่วเอ๋อหิ้วของมาด้วย เขาก็รู้อย่างชัดแจ้งเลยว่าต้องมีเรื่องมาขอร้องเขาแน่นอน
จางซิ่วเอ๋อได้แบบนั้นก็เอ่ยขึ้น “เรื่องน่ะมีอยู่แล้ว ท่านลุงก็รู้ว่าตอนนี้ข้าไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลจางแล้ว ข้าจะอยู่ที่ตระกูลจางก็ไม่ใช่เรื่อง ข้าอยากออกมาตั้งตัวอยู่คนเดียว….”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งได้ยินมาถึงตรงนี้ก็พยักหน้า “ก็สมเหตุสมผล”
กฎหมายต้าสุ้นเขียนเรื่องนี้ไว้อย่างชัดเจนว่า แม่ม่ายตั้งตัวออกมาอยู่คนเดียวได้
แต่ผู้ใหญ่บ้านซ่งก็ยังถาม “เรื่องนี้ที่บ้านเจ้ารู้หรือยัง?”
จางซิ่วเอ๋อตาแดงก่ำ “ข้าไม่ได้บอกหรอก แม่ข้าไม่อยากให้ข้าไป ย่าข้า…ถึงปากนางจะไม่พูดอะไร แต่ยิ่งพวกเขาเป็นแบบนี้ข้าก็ยิ่งทุกข์ใจ ที่บ้านข้ามีอาสาวและพวกน้องสาวที่ยังไม่แต่งงาน ถ้าข้าอยู่บ้านต่อ ต้องมีผลกระทบกับการแต่งงานของพวกนางแน่ ๆ”
จางซิ่วเอ๋อไม่กล้าเปิดโปงวีรกรรมแม่เฒ่าจางต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน ในสมัยโบราณนั้นเรื่องกตัญญูถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุด หากนางพูดออกไปก็เท่ากับว่าเป็นคนอตัญญู
แค่สถานะที่นางเป็นอยู่ในตอนนี้ก็หนักหนาพอแล้ว
แน่นอนว่ารอให้นางหลุดจากการควบคุมของแม่เฒ่าจางได้เมื่อไหร่ และตั้งตัวในหมู่บ้านนี้ได้ เมื่อถึงตอนนั้นนางก็ไม่ต้องฝืนใจพูดอะไรแบบนี้แล้ว
ตอนนี้รากฐานของนางยังไม่มั่นคงนัก มีเรื่องอะไรก็ต้องทนเอาหน่อย
สิ่งที่เกิดขึ้นกับจาง
