บทที่ 9 ขายเห็ดหลินจือ
จางซิ่วเอ๋อเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ถึงแม้นางจะยังบาดเจ็บอยู่ แต่ก็ไม่ได้มีโอกาสได้พักฟื้นเท่าไหร่เลย
แม้ว่าการออกมาข้างนอกตอนนี้จะเหนื่อยแค่ไหน แต่อย่างไรเสียก็ดีกว่าอยู่บ้านตระกูลจาง
ช่วงเวลานี้มีฝนตกบ่อย ในพื้นที่ที่ทางเป็นดินแดงจึงมีหลุมและแอ่งน้ำอยู่เยอะ ทำให้เดินไม่สะดวกนัก อีกทั้งตามทางยังมีขี้วัวด้วย นั่นยิ่งต้องสังเกตให้ดี ๆ
แต่สองพี่น้องก็เดินไปหัวเราะไปจนถึงแคว้น ไม่รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย
ณ แคว้นชิงสือ (ภูผามรกต)
จางซิ่วเอ๋อมองอักษรใหญ่สองตัวที่เหมือนจะคุ้นแต่ก็ไม่แล้วตกอยู่ในภวังค์ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นตัวอักษรของโลกนี้ ตอนนี้นางพอจะรู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในยุคโบราณที่รู้จัก แต่เป็นอีกโลกหนึ่ง ในประเทศต้าซุ่นที่ตัวนางเองก็ไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน
อักษรนี้คล้ายกับอักษรจ้วน[1] ที่จางซิ่วเอ๋อรู้จัก เสียดายที่จางซิ่วเอ๋อไม่เคยเรียนอักษรโบราณ ตอนนี้จึงได้แต่เดาอักษรสุ่ม
แต่จางซิ่วเอ๋อก็ยังรู้สึกโชคดีที่ในเมื่ออักษรนี้คล้ายกับอักษรจีน งั้นคงไม่ยากเท่าไหร่ที่นางจะเรียนหลังจากนี้
ต่อให้เขียนไม่สวย แต่ในอนาคตหากจะเรียนรู้อักษรพวกนี้ก็คงไม่มีปัญหา
แคว้นชิงสือเจริญรุ่งเรืองมาก เพิ่งจะเข้าประตูแคว้นก็เจอเกวียนที่รับจ้างขนของหรือรับคนจอดอยู่หลายคัน เกวียนลากถูกถอดออกจากวัวเพื่อให้มันได้พักผ่อน ส่วนคนขับเกวียนนั่งกันอยู่ที่พื้น
พอเดินลึกเข้าไปอีก ก
