บทที่ 8 ช่วยคน
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คิดอะไรมาก เมื่อมองซ้ายมองขวาดูแล้วเห็นว่าไม่มีคน นางก็ลากผู้ชายคนนี้ขึ้นจากน้ำ ไม่อย่างนั้นต่อให้ลำธารนี้น้ำไม่ลึกก็ทำผู้ชายคนนี้จมน้ำตายได้เช่นกัน
นางนึกในใจ สงสัยจะเจอสัตว์ป่าบนเขาล่ะมั้ง?
จางซิ่วเอ๋อลากผู้ชายคนนี้เข้าไปกลางดงหินใหญ่ในระหว่างที่ใช้ความคิดไปด้วย ซึ่งที่ตรงนี้น่าจะปลอดภัยกว่าหน่อย
การต้องทำแบบนี้กินแรงจางซิ่วเอ๋ออย่างมาก อย่างไรซะตอนนี้จางซิ่วเอ๋อก็มีแผลอยู่ ถึงแม้จะไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่ถ้าใช้แรงมากขนาดนี้ก็ทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดที่บาดแผลได้เช่นกัน
จางซิ่วเอ๋อนั่งหอบแฮ่ก มองผู้ชายคนนี้อย่างพิจารณา
เขาคงจะเสียเลือดมากเกินไป สีหน้าของเขาจึงออกซีดเผือด แต่สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้คือเมื่อมองจากหน้าตาแล้ว เขาเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาเอาการทีเดียว
ผู้ชายคนนี้ได้รับบาดเจ็บ ซึ่งบาดแผลน่าจะอยู่ตรงหน้าอกของเขา จางซิ่วเอ๋อไม่ใช่คนโบราณจริง ๆ ย่อมไม่มีทัศนคติเรื่องผู้ชายผู้หญิงไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวกัน นางจึงฉีกเสื้อผ้าของชายหนุ่มออก เผยให้เห็นรอยแผลยาวเท่านิ้วมือปรากฏอยู่บนหน้าอกเขา
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้ว นี่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้โดนสัตว์ป่ากัด แต่เป็นบาดแผลจากดาบ
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่อยากยุ่งเรื่องคนอื่น นางจึงเตรียมลุกขึ้นจะไป แต่สุดท้ายก็ไม่อาจไปทั้งแบบนี้ได้ จึงหยิบเอายาทาแผลที่ตัวเองพกติดตัวทาแผลเขาให้ และข่วยเขาพันแผล
ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ข้าทำได
