็เจอร้านขายของ
แต่แผงร้านพวกนี้ส่วนใหญ่จะขายอาหารป่า แล้วก็มีร้านขายเนื้อสองร้าน ทำให้จางซิ่วเอ๋อที่เห็นแล้วยังอดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอ
นางหิวเหลือเกิน ตั้งแต่ข้ามมิติมานอกจากไก่ย่างตัวนั้นแล้วนางก็ไม่เคยได้กินอิ่มท้องเลยสักมื้อ
“พี่ ถึงร้านยาแล้ว” จางชุนเถาชี้ที่ที่หนึ่งที่มีป้ายสีแดงฉาน
“หุย…หุย…” เวลาผ่านไปเนิ่นนานจางซิ่วเอ๋อก็ยังอ่านไม่ออกสักตัว และได้แต่นึกอุทานในใจ ‘การไร้ความรู้นี่น่ากลัวจริง ๆ’
“โรงหุยชุน พี่ เรารีบจัดการให้เสร็จเถอะ จะได้รีบกลับ” จางชุนเถาบอกยิ้ม ๆ
จางชุนเถาก็ใช่ว่าอ่านออก แต่มีใครไม่รู้บ้างว่าที่นี่เรียกว่าอะไร?
สองพี่น้องเข้ามาด้านในร้านขายยา ทางด้านเสี่ยวเอ้อเห็นว่าเป็นเด็กสาวผอมแห้งหน้าเหลือง เสื้อผ้าเกรอะกรังสองคนก็ไม่สนใจพวกนางเท่าไหร่
จางชุนเถาเดินเข้าไปและยื่นรายการยาให้
“ยานี่ห่อละ 3 เหรียญ บนนี้เขียนไว้ว่าทั้งหมด 3 ห่อ” เสี่ยวเอ้อพูดจบแล้วก็ไม่ได้ไปจัดยา แต่ยืนมองหน้าสองพี่น้อง
สีหน้าจางชุนเถาเริ่มไม่เป็นธรรมชาติ “ข้ามีอยู่แค่ 8 เหรียญ เจ้าพอจะลดให้หน่อยได้ไหม?”
แค่ 8 เหรียญนี่ก็เล่นเอาซะแม่เฒ่าจางจะบ้าตายแล้ว
“ที่นี่โรงยานะ ไม่ใช่โรงทาน” เสี่ยวเอ้อแค่นเสียงและไม่สนใจสองคนนี้อีก
จางชุนเถาร้อนใจ แล้วนี่จะทำอย่างไรดีล่ะ หมอบอกว่าต้องกินให้ครบ 3 ห่อถึงจะได้ผล
ในตอนนั้นเอง จางซิ่วเอ๋อก็เอ่ยขึ้น “ไม่รู้ว่าพวกเจ้ารับซื้อสมุนไพรนี่ไหม?”
แต่ตอนนี้เสี่ยวเอ้อ
