น”
จางซิ่วเอ๋อกลัวจะเกิดการเข้าใจผิด จึงเสริมขึ้น “เห็ดหลินจือต้นละ 2 ตำลึงเงิน 3 ดอกก็ 6 ตำลึงเงิน”
ที่จริงของดีอย่างเห็ดหลินจือมีมูลค่ามหาศาล แต่ช่วยไม่ได้ที่เห็ดหลินจือที่จางซิ่วเอ๋อนำมาต้นเล็กเกินไป เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าได้ราคาประมาณนี้แหละ
เถ้าแก่พยักหน้า
จางชุนเถาเห็นว่าพริบตาเดียวราคาก็เพิ่มเป็นเท่าตัว นางมีสีหน้าตื่นเต้นมากกว่าเดิมเสียอีก
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมาจึงเสริมอีก “ข้ามีอีกเรื่องจะขอ”
เถ้าแก่มองจางซิ่วเอ๋ออย่างสงสัย หรือราคานี้จางซิ่วเอ๋อยังไม่พอใจอีก?
จางซิ่วเอ๋อวางรายการยาของตัวเองบนโต๊ะ และเอ่ยขึ้น “ข้าขอยา 3 ห่อนี้”
เถ้าแก่กวาดตามอง เมื่อเห็นว่ามีแต่รายการยาถูก ๆ นับตามราคาทุนก็แค่ 5 เหรียญเท่านั้น จึงพยักหน้าอย่างใจกว้าง
จางซิ่วเอ๋อจึงยอมเอาเห็ดหลินจือมาวางบนโต๊ะ แต่ไม่ดันเห็ดหลินจือไปข้างหน้า
เถ้าแก่จึงต้องจัดยาให้เสร็จ แล้วหยิบเงินออกมาอีก 5 ตำลึง บวกกับเศษเงินอีก 1 ตำลึง แล้วจากนั้นจึงยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อจึงเอ่ยยิ้ม ๆ “ท่านเป็นคนดี อีกหน่อยถ้าข้าเจอของดี ๆ จะมาขายให้ท่านอีกนะ”
————————————-
