ยสักหน่อย
แม่เฒ่าจางยังหวังว่าแม่นางโจวจะคลอดลูกชาย ในบ่ายนั้นเอง นางแงะเหรียญออกมาให้จางชุนเถาไปซื้อยาที่แคว้น ใช้เวลา 1 ชั่วยามในการเดินไป กลับมาอีก 1 ชั่วยาม ไปกลับรอบนึงฟ้ามืดพอดี
ไม่รู้ว่าแม่เฒ่าจางคิดได้อย่างไร ถึงปล่อยให้เด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ออกจากบ้านได้
ส่วนจางต้าหูน่ะเหรอ ครั้งนี้ก็ตั้งใจจะช่วยจริง ๆ แต่โดนแม่เฒ่าจางส่งไปตัดหญ้า เวลานี้ยังไม่กลับมาหรอก
แต่เรื่องนี้เข้าทางจางซิ่วเอ๋อพอดี นางกำลังกลุ้มว่าไม่มีโอกาสไปที่แคว้น ไปเองก็กลัวจะไม่คุ้นที่คุ้นทาง ถ้าไปกับจางชุนเถาก็น่าจะดีกว่า
ตามปกติแล้ว แม่เฒ่าจางไม่ปล่อยใครไปง่าย ๆ หรอก แต่คราวนี้ไม่รู้ว่านางเป็นอะไรหรือกินอะไรผิดมาหรือเปล่า นางไม่สบตาและไม่สนจางซิ่วเอ๋อเลย
เรื่องนี้ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าแม่เฒ่าจางแปลก ๆ ไม่รู้ว่ามีแผนอะไรในใจหรือไม่
จางซิ่วเอ๋อตีหัวตัวเองอย่างเหนื่อยใจ นี่นางคงโดนด่าจนชินแล้วจริง ๆ พอแม่เฒ่าจางไม่ด่ากลับไม่สบายใจ
จางชุนเถาย่อมอยากออกไปข้างนอกกับจางซิ่วเอ๋ออยู่แล้ว นางพูดพร่ำไปเรื่อย “พี่ เห็นข้าออกเดินทางแบบนี้เหมือนเหนื่อยนะ แต่ก็ยังดีกว่าอยู่บ้านแล้วโดนย่าใช้เยอะเลย”
