อนกัน นางชะงักนิดหน่อย “นี่เห็ดหลินจือเหรอ?”
จากนั้นจางชุนเถาก็เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างมาก “ใช่แน่ ครั้งก่อนที่ข้าไปเอายาที่โรงขายยา ในโรงขายยาก็มีเห็ดหลินจือตั้งอยู่ บอกว่าเป็นของดีประจำร้าน แต่ใหญ่กว่าของพี่เยอะ….”
จางซิ่วเอ๋อถาม “ชุนเถา โรงขายยาในแคว้นรับซื้อยาใช่ไหม?”
จางชุนเถาบอกยิ้ม ๆ “รับ ๆ พี่ แต่ของนี่ของพี่อย่าเอาให้ที่บ้านเลย ข้าดูทรงท่านย่าแล้วไม่รู้ว่าอีกหน่อยจะรังแกพี่ขนาดไหน พี่มีเงินติดตัวบ้างน่าจะสะดวกกว่า”
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างซาบซึ้ง เป็นน้องสาวแสนดีที่รักพี่จริง ๆ เลย
จางซานหยาอีกด้านกำลังมองมาทางนี้ ขณะนั้นหน้าตาก็จริงจังขึ้นมา “พี่ใหญ่ พี่รอง วางใจได้ ข้าก็จะไม่พูด”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะออกมา ถึงจะเป็นจางซานหยาที่อายุแค่นี้ แต่ก็รู้เรื่องแล้ว
ถึงแม้การข้ามมิติมาจะเจอเรื่องน่าเบื่อมากมาย แต่ได้มีความสัมพันธ์พี่น้องแบบนี้ก็ถือว่ามีได้มีเสีย อาจจะไม่แย่ขนาดนั้นก็ได้
เวลานี้แต่ละคนได้ผักป่ามาเพียบ น่าจะกลับไปกินข้าวได้แล้ว
พอถึงตระกูลจาง สิ่งที่ขาดไม่ได้คือเสียงด่าอันคุ้นเคยของแม่เฒ่าจาง แต่จางซิ่วเอ๋อไม่ใช่จางซิ่วเอ๋อคนเดิมแล้ว ถึงแม้เสียงด่าของแม่เฒ่าจางจะทำให้นางไม่สบายใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เกิดปฏิกิริยาอะไรมากมาย
พอฟังจนชินแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็ถือว่าเสียงด่าพวกนี้เป็นเหมือนลมผ่านหู
นางอยากด่าก็ให้นางด่าไป อย่างไรซะคนที่เหนื่อยก็คือนางเอง เนื้อตัวเองไม่หา
