ยู่ มีก้านนึงเน่าไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก ที่น่าแปลกคือ…บนนั้นมีเห็ดหลินจือ 3 ต้น
ใช่แล้ว นี่คือเห็ดหลินจือจริง ๆ
ต่อให้จางซิ่วเอ๋อจะไม่เคยเห็นเห็ดหลินจือจริง ๆ แต่ในสังคมยุคปัจจุบันก็ข้อมูลมีอยู่อย่างแพร่หลาย แค่ดูทีวีก็รู้แล้วว่าเห็ดหลินจือหน้าตาเป็นยังไง
แต่หลังจากนั้น ได้ข่าวว่าเห็ดหลินจือสามารถเพาะปลูกได้ ราคาจึงไม่ได้แพงมาก
แต่เห็ดหลินจือต้นนี้นั้นมาจากธรรมชาติล้วน ๆ ที่สำคัญคือคนโบราณเวลารักษาโรคก็จะใช้แต่สมุนไพร เห็ดหลินจือกับโสมจึงเป็นของชั้นดีในการรักษา
จางซิ่วเอ๋อมองเห็ดหลินจือ 3 ต้นนี้ด้วยดวงตาเป็นประกาย
แต่น่าเสียดายที่เห็ดหลินจือพวกนี้ต้นไม่ค่อยโต แต่กระนั้นยุงจะเล็กแค่ไหนก็ยังมีเนื้ออยู่ แล้วนับประสาอะไรกับของหายากอย่างเห็ดหลินจือละ
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกได้ทันทีว่าแผลบนตัวนั้นดีขึ้นบ้างแล้ว ในใจอารมณ์ดีสุด ๆ
นางแงะเห็ดหลินจือออกมาอย่างระมัดระวัง ติดเปลือกต้นไม้ส่วนนึงมาด้วย ก่อนจะค่อย ๆ เอาเสื้อห่อ แล้วเดินกลับไปช้า ๆ
เพิ่งจะเดินกลับถึงตรงที่จางชุนเถาและจางซานหยาขุดผัก จางชุนเถาก็พุ่งเข้ามาด้วยหน้าตาตึงเครียด “พี่ ไปไหนมา ข้าเป็นห่วงแทบแย่”
จางซิ่วเอ๋อในเมื่อก่อนนิสัยอ่อนแอ เพราะฉะนั้นอย่ามองเพียงว่าจางชุนเถาอายุน้อยกว่า เพราะส่วนมากจางชุนเถาจะเป็นฝ่ายดูแลจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อเอาของในเสื้อให้ทั้งสองดูด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ
จางชุนเถาเองก็รู้จักเจ้าสิ่งนี้เหมื
