บทที่ 6 ย่างไก่ป่า
คล้อยหลังเสียงไฟดังเปรี๊ยะปร๊ะไม่นาน ก็มีกลิ่นไก่ย่างหอมโชยมา
ตอนนี้ไข่ไก่นั้นสุกแล้ว สองพี่น้องแบ่งกันคนละครึ่ง เอาเข้าปากโดยไม่สนแล้วว่าร้อน
จางซิ่วเอ๋อลิ้มรสความหอมหวานของไข่ในปากแล้วรู้สึกอยากจะร้องไห้ ตอนอยู่ยุคปัจจุบันกินไข่จนเบื่อ แล้วใครจะคิดว่าไอ้ของอย่างนี้คือของหายากในยุคนี้กัน
แต่เวลานี้ เจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยได้กินไข่ไก่ พอไข่เข้าปาก มันจึงอร่อยเป็นพิเศษจนเธอแทบอยากจะกินนิ้วตัวเองเข้าไปด้วย
จางชุนเถาหยิบไข่ชิ้นนึงเข้าปาก ลิ้มรสอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกลืนทั้งที่ตาแดง “พี่ ข้าไม่เคยได้กินไข่ไก่คำโตแบบนี้มาก่อนเลย”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังดังนั้นก็นึกปวดใจ ความจริงตระกูลจางก็ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตอัตคัดขนาดนั้น แต่ช่วยไม่ได้ที่แม่เฒ่าจางขี้งก จะยอมให้เด็กผู้หญิงกินของพวกนี้ได้ยังไงกัน
รอจนไก่สุก จางชุนเถาหักน่องไก่และดึงเนื้ออกไก่อกมา และยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างนึกสงสัย
จางชุนเถาบอกยิ้ม ๆ “พี่ เนื้อพวกนี้พี่กินเถอะ ข้าตัวเล็กกินไม่เยอะหรอก”
ในชั่วขณะนั้น จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกแสบตา จางชุนเถายังไม่โต แต่รู้จักดูแลพี่สาวแล้ว เด็กอายุสิบสามถ้าอยู่ยุคปัจจุบันก็แค่เด็กคนหนึ่ง เวลานี้ยังอ้อนแม่อยู่เลย
แต่จางชุนเถายอมให้ตัวเองอด และต้องให้เธอได้กิน
จางซิ่วเอ๋อหยิบน่องไก่มาชิ้นนึง แล้วเอาเนื้อไก่ที่เหลือให้จางชุนเถา “ข้ามีแผลที่ตัว กินเนื้อเยอะไปไม่ด
