ี”
“ก็เพราะมีแผลถึงต้องกินเยอะ ๆ ไง” จางชุนเถาหน้าตาแน่วแน่
จางซิ่วเอ๋อยัดให้ไปอีกหลายครั้ง จางชุนเถาจึงยอมแบ่งเนื้อไก่เป็นสองส่วน แน่นอนว่าส่วนของจางซิ่วเอ๋อใหญ่กว่า
พอสองพี่น้องกินอิ่มก็นอนเอนกายอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียว มองเมฆที่ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า
“พี่ วันนี้เป็นวันฝังคุณชายตระกูลเนี่ย พี่คงไม่คิดสั้นใช่ไหม?” จู่ ๆ จางชุนเถาก็เอียงหัว และเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างนึกขำ “เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่ทำแบบนั้นหรอก แต่เสียดายแทนเจ้าที่พี่สาวกลายเป็นแม่ม่ายที่ดวงกินผัว ต้องกระทบกับเรื่องแต่งงานของเจ้าแน่ ๆ”
“ข้าไม่กลัวจะโดนกระทบหรอก ข้าจางชุนเถาเก่งขนาดนี้ ทำไมจะไม่ได้แต่งงาน ไม่ใช่แค่ข้านะที่จะได้แต่ง ข้าจะหาบ้านสามีดี ๆ ให้พี่ด้วย” เสียงของจางชุนเถาแน่วแน่มาก
จางซิ่วเอ๋อต้องยอมรับเลยว่า ตัวเองนั้นนับถือความเข้มแข็งและการมองโลกในแง่ดีของจางชุนเถามาก
แต่คิดไปแล้วมันก็ใช่ ใช้ชีวิตในครอบครัวแบบนี้ ถ้าไม่เข้มแข็งและมองโลกในแง่ดี ไม่งั้นจะต้องเป็นเหมือนกับเจ้าของร่างเหรอ? เจออุปสรรคนิดหน่อยก็ฆ่าตัวตาย
สองคนนี้ก็ไม่กล้าพักนาน หลังจากนั้นก็ตัดหญ้าตัดผักให้หมูอย่างรวดเร็ว คราวนี้จางชุนเถาไม่ห้ามจางซิ่วเอ๋อช่วยแล้ว
ทำงานสองคนย่อมเร็วกว่าหนึ่งคน พอเสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็พากันกลับบ้าน
ถึงจะเป็นเช่นนั้น ตอนกลับก็ยังสายไปหน่อย
เพิ่งจะถึงหน้าประตูตระกูลจาง ก็เห็นแม่เฒ่าจางยืนเท้าเอว สบ
