ถก่นด่าอยู่ในลานบ้าน
จางซิ่วเอ๋อใจกระตุกพลางนึกในใจว่าแย่แล้ว ยัยแก่นี่ไม่รู้จะอาละวาดขนาดไหนอีก
นี่เพิ่งจะเข้าประตูมาก็โดนด่าใส่หน้า “นังพวกตัวขาดทุน แค่หารำต้องใช้เวลานานขนาดนี้เลยรึไง?”
“พี่ ไปให้อาการไก่ไป” จางชุนเถาส่งสายตาให้จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าจางชุนเถาหาทางให้เธอไปก่อน เพื่อไม่ให้เธอโดนยัยแก่ด่า แต่จางซิ่วเอ๋อจะปล่อยให้จางชุนเถาแบกรับเรื่องแบบนี้ไว้คนเดียวได้อย่างไรกัน จึงเอ่ยขึ้น “ชุนเถา เจ้าไปเถอะ”
แม่เฒ่าจางเห็นว่าตัวเองโดนเมิน ก็ง้างด้ามไม้หวดใส่ทั้งสอง
ในตอนที่จางซิ่วเอ๋อคิดว่าตัวเองคงหนีไม่พ้นแล้ว จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงผอมแห้งคนหนึ่งพุ่งเข้ามาจากนอกบ้าน กอดสองพี่น้องไว้ในอ้อมอก “แม่ เด็กสองคนนี้ทำอะไรผิด ถึงต้องตีกันขนาดนี้?”
จางซิ่วเอ๋อชะงัก ก่อนจะเข้าใจทันควันว่าผู้หญิงที่กอดตัวเองอยู่ ก็คือแม่โจวของตัวเอง
ขณะนั้นนอกลานบ้าน ยังมีผู้ชายผิวคล้ำท่าทางซื่อ ๆ คนหนึ่งยืนอยู่ น่าจะเป็นพ่อของเธอ จางต้าหู
“ต๊าย ตัวขาดทุนใหญ่กลับมาปกป้องตัวขาดทุนเล็กเหรอ?” พอแม่เฒ่าจางเห็นแม่โจวก็รู้สึกฟึดฟัดขึ้นมา
นางหวดด้ามไม้อีกครั้ง คราวนี้กระแทกใส่ตัวแม่โจว
แม่โจวก็เพิ่งจะรู้ว่าลูกสาวตัวเองต้องเจออะไรที่บ้านบ้าง แล้วได้ยินว่าจางซิ่วเอ๋อฆ่าตัวตายอีก จึงได้รีบกลับมา ตอนนี้จะยอมให้แม่เฒ่าจางตีจางซิ่วเอ๋อได้ยังไง?
ต่อให้ต้องโดนรังแกเพราะยัยหนูนี่หลายครั้ง แต่อย่างไรเสียก็เป็นเลือดเนื้อขอ
