งตัวเอง
นางทนเห็นจางซิ่วเอ๋อตายไปไม่ได้หรอกนะ!
จางซิ่วเอ๋อสัมผัสได้ถึงการปกป้องจากแม่โจว แล้วรู้สึกตกอยู่ในภวังค์ ในความทรงจำเก่า ๆ แม่คนนี้อ่อนแอมาก ไม่เคยกล้าเถียงแม่เฒ่าจาง เวลาพวกเธอสามพี่น้องถูกด่า นางไม่เคยห้ามแม่เฒ่าจางเลย
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อสัมผัสได้ถึงความรักจากแม่ได้อย่างล้นหลาม
บางทีไม่ใช่นางไม่อยากปกป้องลูกสาวตัวเอง แต่สาวชาวนาอย่างแม่โจว ต้องมีความรู้สึกให้ค่ากับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง นางรู้สึกว่าตัวเองไม่มีลูกชายจึงต้อยต่ำกว่าคนอื่น ถึงได้ยอมโดนรังแกต่าง ๆ นานา
“ห้ามย่ามาตีแม่ข้านะ!” เด็กสาวอายุ 5-6 ขวบพุ่งไปหาแม่เฒ่าจางอย่างว่องไว
นี่ก็คือน้องสามของจางซิ่วเอ๋อ จางซานหยา แม่เฒ่าจางบอกว่าเธอเป็นตัวขาดทุน ไม่ต้องมีชื่อ ทุกคนจึงเรียกเธอว่าซานหยา ซึ่งหมายถึงลูกสาวคนที่สาม
แม่เฒ่าจางคิดไม่ถึงว่าแม่ลูกสามสี่คนนี้จะกล้าต่อต้านตัวเองกันหมด นางหวดด้ามไม้ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่สนอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสายตาเย็นเยียบ ผู้ชายคนนี้…ไม่เป็นลูกผู้ชาย…จริง ๆ
เขามองลูกเมียตัวเองโดนตีอยู่แบบนั้น และไม่ทำอะไรเลย!
และในขณะนั้นเอง แม่โจวก็พลันส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมา ก่อนจะล้มลงหมดสติไป
แม่เฒ่าจางเห็นภาพนี้ก็โกรธจนสบถออกมา “ยังจะมาแกล้งตายอีก!”
“เลือด….” จางชุนเถาตัวสั่น ชี้ไปที่กระโปรงแม่โจวพลางเอ่ย
ขณะนั้น จางต้าหูนึกอะไรได้บางอย่าง รีบพุ่งเข้า
