มาหยุดแม่เฒ่าจางไว้ “แม่ เหมือนเหมยจื่อจะท้อง ตีไม่ได้นะ”
แม่เฒ่าจางผงะ มองจางต้าหูด้วยสายตาประหลาด ก่อนจะหัวเราะเย็น ๆ “ต่อให้คลอดออกมาก็เป็นแค่ตัวขาดทุนนั่นแหละ”
จางต้าหูเอ่ยเสียงเข้ม “แล้วถ้าเป็นลูกชายล่ะ”
“พยุงนางเข้าบ้านเถอะ แล้วไปเรียกหมอมาดู เฮอะ ตัวขาดทุนทั้งบ้าน ท้องยังไม่รู้จักระวัง” แม่เฒ่าจางใจเย็นลงแต่ยังด่าอยู่
นางกลัวว่าถ้าตีแม่โจวจนแท้งจะมีความผิด จึงไม่สร้างเรื่องสร้างราวต่อ
จางซานหยาได้พุ่งตัวเร็วจี๋ไปหาหมอ ส่วนจางซิ่วเอ๋อไปต้มน้ำที่ห้องครัว แม่โจวตื่นแล้วต้องมีน้ำร้อน ๆ กินเสียหน่อย
ตอนนี้ในใจของจางซิ่วเอ๋อเห็นแม่โจวเป็นแม่แท้ ๆ ของตัวเองแล้วจริง ๆ
นางอาจจะอ่อนแอ อาจจะไร้ความสามารถ แต่ก็รักลูกตัวเองจริง ๆ
ส่วนพ่อคนนี้…คงจะรักแต่ลูกชายล่ะสิ พอคิดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็หัวเราะเย็น ๆ อย่างอดไม่ได้
