กระต๊าก ๆ…
ไก่ฟ้าดิ้นพัลวัน ขณะนั้นจางซิ่วเอ๋อได้อุ้มไก่ฟ้าตัวนี้และลุกขึ้นแล้ว
พอห่อเสื้อผ้าเสร็จ ไก่ฟ้าตัวนี้ก็หนีไม่พ้น
เธอก้มมอง ในนั้นมีไข่ 10 ฟอง แต่น่าเสียดาย มีครึ่งนึงแตกไปตอนที่เธอพุ่งตัวไปจับ
เธอกลอกตาไปมาพลางรู้สึกเสียดายอยู่เล็กน้อย ก่อนจะหาใบไม้ใบใหญ่จากด้านข้าง แล้วหยิบไข่ไก่เหล่านั้นออกมาอย่างระมัดระวัง โยนเปลือกไข่แตกทิ้งไป และเลือกเก็บแต่ไข่ฟองที่ดีไว้
ถ้าอยู่ในเรือนตระกูลจาง เธอคงกินพวกมันแบบดิบ ๆ
แต่ตอนนี้เธอยังไม่อยากกินดิบ เธอรู้สึกเอียนกับรสคาวแบบนั้นแล้ว
เธอยัดไข่ที่เหลือใส่กระเป๋าตัวเองอย่างระวัง แบกไก่ฟ้าที่ตัวเองใช้เสื้อมัด ลากใบไม้ใบใหญ่ที่เจิ่งนองไปด้วยไข่ดิบกลับไปหาจางชุนเถา
“ชุนเถา ชุนเถา” หน้าตาจางซิ่วเอ๋อฉายแววตื่นเต้นแทบจะทนรอไม่ไหวแล้ว
จางชุนเถานึกว่าเกิดเรื่องขึ้นกับพี่สาวของตนก็ตกใจจนสะดุ้ง รีบวิ่งเข้ามาดู
พอจางชุนเถาเห็นของในมือจางซิ่วเอ๋อ นางก็ถามอย่างดีใจ “พี่ได้มาจากไหนหรือ”
จางซิ่วเอ๋อจึงเล่าให้ฟัง และนำไก่ฟ้าที่ได้มาให้จางชุนเถาดู
ตอนแรกจางชุนเถาจะเอาไก่ฟ้าตัวนี้ไปขาย แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของพี่สาวก็ลังเลขึ้นมา จึงเอ่ยเสียงแผ่ว “พี่ พวกเราหาที่ที่ไม่มีคนแล้วย่างกินกัน ครั้งนี้พี่ต้องเงียบไว้นะ ห้ามบอกท่านย่าเราเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นนางได้ตีพวกเราตายแน่”
จางซิ่วเอ๋อคนเก่าซื่อเกินไป เมื่อก่อนจางชุนเถาก็เคยพาจางซิ่วเอ๋อแอบหาอะไรกินกันสองคน
