้ จางซิ่วเอ๋อกลับสบายใจมากขึ้น
รอให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นกว่านี้แล้วเธอจะหาทางย้ายออกไป ส่วนตอนนี้…เธอต้องอยู่ในบ้านตระกูลจางไปก่อน อย่างน้อยก็มีที่ให้หลบแดดหลบฝน อย่างไรเสียก็ต้องผ่านช่วงเวลาที่ลำบากนี่ไปก่อน
แม่เฒ่าจางด่าจนพอใจแล้ว ก็ไปใส่อารมณ์กับจางซิ่วเอ๋อในห้องต่อ
ใบหน้าชราของนางนั้นเต็มไปด้วยรอยย่น ผิวแห้งและเหลือง ตอนนี้ที่นางกำลังโกรธก็เผยให้เห็นฟันเหลืองทั้งปาก ดูดุร้ายยิ่งกว่าเดิม
“นังตัวซวยเวรตะไล ยังมีหน้ามีชีวิตอยู่อีก ข้าว่านะเจ้าควรไปตายได้แล้ว” แม่เฒ่าจางสบถอย่างโมโห อดไม่ได้ที่จะยื่นขามาเตะจางซิ่วเอ๋อ
ร่างกายของจางซิ่วเอ๋อยังอ่อนแออยู่จึงหลบไม่ได้ แต่จางชุนเถาที่หูตาไวได้โถมตัวบังจางซิ่วเอ๋อไว้ จึงเป็นฝ่ายถูกลูกเตะของท่านย่านางแทน
“ท่านย่า ไม่แน่คุณชายเนี่ยอาจจะฟื้นขึ้นมาอีกก็ได้นี่เจ้าคะ ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ยังไม่ฝัง ถ้าท่านย่าเตะข้าตายจริง ๆ ต่อให้หลังจากนี้ข้าจะมีชีวิตที่ดีขึ้น ข้าก็จะไม่ขอทำดีกับท่าน” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเกรี้ยวกราด
แม่เฒ่าจางผงะ ช่วง 7 วันที่เก็บศพไว้มันมีคนจำพวกที่ยังไม่ถึงฆาตฟื้นกลับมาจริง ๆ
ครั้งที่แล้วคุณชายเนี่ยสิ้นลมแต่ก็ฟื้นกลับมาไม่ใช่หรือ ถ้าครั้งนี้คุณชายเนี่ยฟื้นขึ้นมาได้จริง ๆ แล้วล่ะก็…ไม่ได้การ ตอนนี้ยังทำอะไรจางซิ่วเอ๋อมากไม่ได้ อย่างไรเสียก็แค่รอ 7 วัน
ถ้าคุณชายเนี่ยถูกฝัง นางจะจัดการนังเวรนี่ให้น่าดูชมเลยเชียว
แต่แม้จะมีความหวังริบหรี่
