แม่เฒ่าจางก็ไม่ได้ทำดีกับจางซิ่วเอ๋อสักเท่าใด นางสบถอย่างไม่พอใจและหันหลังเดินออกไป
ในครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อจึงมองจางชุนเถาอย่างเป็นห่วง “ชุนเถา เจ้าเจ็บไหม?”
จางชุนเถากลับหัวเราะร่าเริง “ไม่เจ็บหรอกเจ้าค่ะท่านพี่…ข้าชินแล้ว”
ประโยคสุดท้ายทำให้จางซิ่วเอ๋อใจกระตุกวูบ…ชินแล้ว…
ชีวิตของคนบ้านนี้เมื่อก่อนหน้านั้นพวกเขาผ่านกันมาได้ยังไงนะ
“ท่านพี่ วันนี้พี่แปลกมากนะเจ้าคะ ถึงกล้าพูดกับท่านย่าด้วยน้ำเสียงเช่นนั้น” จางชุนเถาเอ่ยพลางอมยิ้ม
จางซิ่วเอ๋อตกใจ ‘ไม่ใช่ว่าจางชุนเถาจับผิดได้นะ’ คิดแล้วจึงรีบเอ่ยขึ้น “ตอนนี้แม้แต่ความตายข้าก็ไม่กลัวแล้ว ทำไมต้องกลัวนางด้วย”
จางชุนเถาพยักหน้าอย่างเข้าใจ พี่สาวที่อ่อนแอมาเสมอถึงกับฆ่าตัวตายในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าถูกบีบคั้นจนทนไม่ไหว หากตอนนี้นางเปลี่ยนไปแบบนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว
หลายวันหลังจากนั้น จางซิ่วเอ๋อก็รักษาบาดแผลอยู่ที่นี่ตลอด
แม่เฒ่าจางนำน้ำล้างหม้อมาให้จางซิ่วเอ๋อกิน ซึ่งจริง ๆ แล้วมันคืออาหารหมู จางซิ่วเอ๋อกลืนไม่ลงเลยสักนิด แต่พอคิดได้ว่าในนี้มีเศษผักอยู่บ้าง บวกกับซาลาเปาที่จางชุนเถาแทบจะแงะออกจากซอกฟันมาให้ สุดท้ายเธอก็รอดมาได้
นอกจากจางชุนเถาแล้ว จางซิ่วเอ๋อไม่เจอญาติคนอื่นเลย
ท่านแม่โจวพาจางซานหยากลับบ้านแม่ตัวเอง ส่วนจางต้าหูออกไปสร้างบ้านให้คนอื่น หลังจากนั้นแค่ไม่กี่วัน แม่เฒ่าจางก็จับจางซิ่วเอ๋อแต่งงาน
หญิงสาวแอบถอนหายใจ พ่อแม่ผู้ต่ำ
