บทที่ 2 ดวงกินสามี
บรรดาคนจากตระกูลเนี่ยได้ยินเช่นนี้ก็ส่งสายตาดูแคลน เพ้อเจ้อจริง ๆ
ตอนนี้คนเหล่านี้อยากจะรีบไปให้พ้นจากบ้านชาวนาที่มีแต่กลิ่นขี้หมูแล้ว พวกเขาดันร่างจางซิ่วเอ๋อที่แทบจะเดินเองไม่ได้ยัดเข้าไปในเกี้ยวเจ้าสาว
แม่เฒ่าจางเห็นเช่นนี้ก็กลอกตาหันไปบอกกับลูกสะใภ้สามของตนเอง “เจ้าอยู่นี่รับแขกไปนะ ข้าจะตามไปดูสักหน่อย”
วันนี้ตระกูลเนี่ยต้องมีอาหารพวกเนื้อพวกปลาแน่ ไปกินให้อิ่มแล้วกลับมาอย่างนี้ค่อยคุ้มทุนหน่อย
พูดแล้วก็จูงมือจางอวี่หมินเพื่อจะตามไปถึงตระกูลเนี่ย
ครั้งนี้ตระกูลเนี่ยมีหญิงชราหัวหน้าคนรับใช้ ซึ่งดูแคลนตระกูลจางเป็นที่สุดมาด้วย นางแค่นเสียงแล้วเอ่ยขึ้น “เจ้าอย่าตามไปจะดีกว่า ถ้าไปชงกับคุณชายบ้านข้าเข้า เจ้าไม่มีปัญญาชดใช้หรอกนะ”
พูดเสร็จโดยไม่รอให้แม่เฒ่าจางตอบอะไร หญิงชราหัวหน้าคนรับใช้ก็สั่งเด็กสองคนพาตัวแม่เฒ่าจางไปส่งที่ตระกูลจาง
“ตระกูลจางของเราเกี่ยวดองกับตระกูลเนี่ยนะ พวกเจ้าปฏิบัติกับพวกข้าแบบนี้ได้เยี่ยงไร? ไอ้พวกชอบดูถูกคน” แม่เฒ่าจางด่าไปทั้งทาง
แต่ตอนนี้นางด่าไปก็เปล่าประโยชน์ คนตระกูลเนี่ยอยากจะรีบพานังเด็กบ้านจนนี่กลับไปแก้ชงไว ๆ ไม่อยากจะมาทะเลาะให้ยืดเยื้อ
ตระกูลเนี่ยเป็นเจ้าของที่ดินรายใหญ่ในรัศมีรอบ ๆ เพียงแค่ป้ายบนประตูก็เป็นทองคำทั้งหมดแล้ว หน้าประตูก็มีสิงโตหินองอาจสองตัวยืนขนาบข้าง ช่างโอ่อ่ายิ่งนัก
แต่เกี้ยวเจ้าสาวไม่ได้เข้าทางประตูด้านหน
