เปลี่ยนใจไม่ได้?เขาจะเปลี่ยน!เสินจื่ออี้ ชาตินี้ เจ้าหนีข้าไม่พ้นแล้ว!ใต้สายลมเหนือที่พัดกระโชก เสี่ยวเสวียนฉีประกาศกับทั่วปาเอี้ยน!“เป็นอย่างไรบ้าง องค์ชายสาม!”กองทัพยิ่งเข้ามาใกล้!คิดว่าสงครามกลางเมืองของแคว้นเป่ยฉีเพิ่งสงบได้ไม่นาน สงครามระหว่างสองประเทศก็จะเริ่มขึ้นอีกใครจะคิดว่า ทั่วปาเอี้ยนกลับหัวเราะเสียงดัง!เขาค่อยๆ เดินออกจากรถม้า ส่ายหัว“เสี่ยวเสวียนฉี! เจ้าชนะแล้ว”เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจเสินจื่ออี้ก็มีสีหน้างุนงงเช่นกันได้ยินเพียงทั่วปาเอี้ยนยังคงหัวเราะพูดว่า: “หากเจ้าไม่มา ข้าก็คงมองเจ้าผิดไปแล้ว”เสี่ยวเสวียนฉียิ่งไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไรทั่วปาเอี้ยนหันหน้าไป มองไปยังเสินจื่ออี้ที่อยู่ด้านหลังเขา: “นับดูแล้ว เจ้าควรเรียกข้าว่า พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง”เสินจื่ออี้ตกใจ สับสนยิ่งกว่าเดิม“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง?”“บิดาของเจ้า หรือท่านอาจารย์เสิน เขาเป็นสามีของป้าข้า ข้าควรเรียกเขาว่า เสินอาเขย”เสินจื่ออี้นึกถึงเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นนานมากแล้วตั้งแต่เด็ก นางก็รู้ว่ามารดาไม่ใช่คนแคว้นเป่ยฉี แต่บิดาก็ปิดบังเรื่องถิ่นกำเนิดของมารดาเสมอ แม้แต่กับพวกเขาทั้งสามพี่น้องก็ไม่เคยพูดถึงครั้งหนึ่ง มีแขกจากแดนไกลมาเยือนบ้าน เนื่องจากตอนนั้นเสินจื่ออี้ยังเล็กมากไม่จำได้ว่าคนๆ นั้นเป็นใคร รู้แต่ว่ามารดาเพียงเห็นคนผู้นี้ ก็แดงช้ำที่แท้ มารดาเป็นชาวตงตัน!ทั่วปาเอี้ยนกล่าว: “ป้าทะเ
