ไรขึ้นได้ สีหน้าหม่นลง หมุนตัวก้าวยาวๆ ออกไปจากตำหนักบูรพา!“เขาจะไปไหน?” มู่จิ่งชูขมวดคิ้วคนรอบข้างต่างงุนงงเช่นกันมีเพียงเยว่เมอที่สีหน้าเปลี่ยนไป พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นและแล้ว หลังผ่านไปหนึ่งชั่วยามคนคนหนึ่งถูกเสี่ยวเสวียนฉีพากลับมาเองคนผู้นี้ทั้งมือและเท้าถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก ผอมซูบจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกใบหน้าถูกทำลายจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมดูราวกับโครงกระดูกเดินได้!หากมองดูดีๆ นิ้วมือนิ้วเท้าของนางถูกตัดทิ้งหมดร่างกายเต็มไปด้วยแผลเหวอะหวะนับไม่ถ้วน!ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าช่วงนี้นางได้รับความทรมานอะไรมาบ้างแต่กระนั้น แม้จะทุกข์ทรมานแสนสาหัส คนในตำหนักบูรพาไม่มีใครรู้สึกสงสารนาง มีเพียงความเย็นชาในสายตาของทุกคน“คุณหมายความว่า สภาพร่างกายของน้องสาวเป็นเพราะนาง?” เสินจั้นมองหญิงสาวที่อยู่บนพื้น แม้ใบหน้าจะถูกทำลาย แต่เขาก็จำได้ในทันทีว่านางเป็นใคร!เสี่ยวเย่ก้าวเข้าไปบีบคอนาง“พูดมา! แกให้จื่ออี้กินอะไรเข้าไป!”เหอซุ่ยเหมือนคนบ้าไปแล้ว ปล่อยให้ถูกรังแก ไม่สามารถเปล่งเสียงแม้แต่น้อยเสี่ยวเสวียนฉีเดินไปหานาง เหยียบนางไว้กับพื้น สายตาเย็นเยียบและดูแคลน “ในยาคุมกำเนิดที่เจ้าให้นาง เจ้าใส่อย่างอื่นลงไปด้วย ใช่หรือไม่”คนคนหนึ่งจะไม่มีทางเป็นแบบนี้ในเวลาอันสั้นนอกเสียจากว่าจะถูกวางยาพิษอย่างจงใจ!นี่คือสิ่งที่เสี่ยวเสวียนฉีสงสัยมาตั้งแต่แรกแล้ว!ตอนนี้เขายิ่งมั่นใจ!ดวงตาของเหอซุ่ยในที่สุดก็มีประก
