ย“ลูกของข้า เสี่ยวเสวียนฉี มีเพียงคนเดียวที่สามารถให้กำเนิด เจ้าอยากรู้ไหม คนนั้นเป็นใคร”แม้จะอยู่ในความมืด เสินจื่ออี้ก็ยังรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงในสายตาของเขา!แต่นางกลับหันตัวออกไป ยืนอยู่ด้านข้าง “ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าไม่สนใจแม้แต่น้อย”สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉี คราวนี้เย็นชาลงอย่างสิ้นเชิงเสินจื่ออี้พูดต่อไป “องค์รัชทายาทเสด็จออกไปเถอะ พี่ชายของข้าต้องการพักฟื้นร่างกายอย่างสงบ ข้าก็อยากพักผ่อนแล้ว”นางไม่สนว่าเสี่ยวเสวียนฉีจะเสด็จไปหรือไม่ ตรงไปยังตำหนักด้านในด้วยตัวเองทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่เย็นชาและไร้น้ำใจให้กับเสี่ยวเสวียนฉีตำหนักข้างเงียบสนิทไปทั้งตำหนักไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด เสี่ยวเสวียนฉีจึงออกไปจากที่นี่เยว่เมอที่คอยอยู่ด้านนอก เห็นสีหน้าของรัชทายาทแล้วก็รู้ว่า รัชทายาทของตนถูกไล่ออกมาเห็นไหม!ใครใช้ให้ท่านเคยเย็นชาเช่นนั้น จนทำให้คุณหนูโกรธตอนนี้ท่านรู้แล้วสินะ!แต่พูดกันจริงๆ คุณหนูก็ไม่ใช่คนมีนิสัยแบบนี้ที่จะจองเวรคนอะไรอย่าว่าแต่เสี่ยวเสวียนฉีจะรู้สึกว่าเสินจื่ออี้แปลกไป แม้แต่เยว่เมอเองก็รู้สึก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนกลางวัน เยว่เมอได้บอกความจริงกับเสินจื่ออี้แล้ว แต่นางยังคงเย็นชากับรัชทายาทเช่นนี้มันไม่ถูกต้อง ไม่ถูกต้องอย่างยิ่ง!เสี่ยวเสวียนฉีหันไปมองตำหนักข้างที่อยู่ด้านหลัง ดวงหน้ามืดหม่น “ไปสืบมาว่าสองวันนี้ในตำหนักบูรพาเกิดอะไรขึ้นบ้าง”“พ่ะย่ะค่ะ”มีอ
