เธออาศัยอยู่ในตำหนักบูรพา อยู่ภายในสายตาของเขา การกินอาหารสามมื้อ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรหากเป็นในอดีต เสี่ยวเสวียนฉีคงจะเยาะเย้ยเสียดสีเธอสักหน่อยแต่ทว่าวันนี้เขาเพียงแค่อืมเบาๆ“ไม่อยากกิน ก็ไม่ต้องกิน พรุ่งนี้ข้าจะให้คนเปลี่ยนรสชาติให้เจ้า”ดวงตาของเสินจื่ออี้เลื่อนไปมา “ไม่ต้องหรอก องค์รัชทายาทมีราชกิจมากมาย ฝ่าบาทพระวรกายไม่สู้ดีนัก เรื่องมากมายล้วนกดดันอยู่บนบ่าขององค์รัชทายาท ข้าเป็นเพียงคนไม่มีชื่อเสียงเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องให้องค์รัชทายาทเป็นห่วงเช่นนี้”เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วนางมักจะพูดสิ่งที่ทำให้เขาโกรธที่สุดเสมอ!เขาก็รู้ว่า นางตั้งใจทำอย่างนั้นเมื่อได้ยินคำเหล่านี้ เขาไม่โกรธเป็นไปไม่ได้แต่เมื่อคิดว่ากลางวันนางเพิ่งได้ยินเรื่องต่างๆ มากมายจากพระมารดาของเขาการที่นางโกรธเขาอยู่ตอนนี้ก็เป็นเรื่องปกติเขากำหมัดแน่นและกลั้นความโกรธไว้ “ต่อให้ไม่เป็นห่วงเจ้าก็ทำให้ข้าต้องเป็นห่วงพอได้แล้ว ไปกันเถอะ”เสี่ยวเสวียนฉีคว้าตัวเธอ พานางตรงไปยังวังหยูฮวาเสินจื่ออี้ดิ้นรนสลัดมือเขาออก “ข้าบอกว่าย้ายมาอยู่กับพี่ชาย ไม่ใช่เพื่อเอาเรื่องกับท่าน”ดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉีเย็นชาลง แต่เขายังคงพยายามควบคุมอารมณ์ ทำให้ตัวเองสงบลง “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังโกรธ โกรธที่ข้าไม่ได้บอกเจ้าเรื่องของเว่ยราน โกรธที่ข้าเกือบจะมีลูกกับคนอื่น”เขาหันกลับมา ดึงนางเข้ามาใกล้ตัว มองนางลึกด้วยดวงตาดุร้า
