็นสิบวันครึ่งเดือนแต่ตอนนี้พี่จื่ออี้กลับมาแล้ว องค์รัชทายาทอยู่ที่ตำหนักบูรพาทุกวันเลยนะ!”หลิวซิงยิ้มไป แต่ขอบตากลับแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่เพราะรู้สึกซาบซึ้งและอวยพรจากใจจริงพี่จื่ออี้เคยทุกข์ยากมาก บัดนี้ในที่สุดก็ผ่านพ้นมาได้แต่เสินจื่ออี้มองของที่ส่งมาและฟังคำพูดของหลิวซิง กลับขมวดคิ้ว กำมือแน่น…“เธอไม่รับเหรอ?”ค่ำวันนั้น เมื่อเสี่ยวเสวียนฉีกลับมา ได้ยินคุณป้าไฉ่บอกว่า เสินจื่ออี้ไม่รับของที่เขาส่งไปให้ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังย้ายไปอยู่ที่ตำหนักด้านข้างกับเสินจั้นรับรู้เรื่องทั้งหมด แววตาของเสี่ยวเสวียนฉีก็ค่อยๆ มืดลง
