บของฟรี
“หัวหน้าหลิน!”
เสียงดังที่เป็นเอกลักษณ์ของจางเถี่ยดังมาจากไกลๆ จากเสียงแล้วดูเหมือนเขาจะไม่เป็นอะไรมากแล้ว
“โครม!”
ประตูที่พังยับเยินถูกเตะจนแหลกละเอียด จางเถี่ยที่ราวกับหมีดำพุ่งเข้าใส่หลินอันอย่างดีใจ
“หยุด!”
หลินอันตะโกนเสียงต่ำ หยุดจางเถี่ยที่อยากจะเข้ามากอดเขา
“หัวหน้าหลิน เรียกผมขึ้นมาทำไมครับ! นี่มัน!?”
“ตึง ตึง ตึง!”
จางเถี่ยมองดูรังไหมโลหิตที่มุมห้อง อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองสามก้าว
หลินอันไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของเขา เพราะภาพตรงหน้าก็น่าสะพรึงกลัวจริงๆ
“ฉวยโอกาสที่มันยังกำลังเปลี่ยนแปลง ฆ่ามันซะ”
จางเถี่ยกลืนน้ำลายแห้งๆ รับหนามกระดูกที่หลินอันยื่นมาให้ตามสัญชาตญาณ
“หัวหน้าหลินครับ ทำไมต้องให้ผมฆ่ามันล่ะครับ? ไอ้นี่ทำไมมันน่ากลัวขนาดนี้?”
หลินอันสองมือโอบหน้าอก ตอบอย่างไม่ใส่ใจ: “ฉันจำได้ว่าตอนนี้นายยังอยู่ระดับ 0 ขาดอีกแค่ตัวเดียวก็จะเลื่อนระดับแล้วใช่ไหม?”
จางเถี่ยพยักหน้า เขาเคย “ร่วมมือ” กับหลินอันฆ่าลิกเกอร์มาก่อน ตามกฎของเกมวันสิ้นโลก ขอเพียงผู้เล่นสร้างความเสียหายให้กับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ได้มากกว่า 20% ก่อนที่จะสังหาร ก็จะถือว่าเข้าร่วมการสังหาร ดังนั้น วันนั้นจางเถี่ยถึงแม้จะฆ่าลิกเกอร์ไม่ได้ แต่ในสายตาของระบบก็ถือว่าเข้าร่วมการสังหารและได้รับค่าประสบการณ์
หลินอันถามแบบนี้ คนโง่ก็รู้ว่าหมายความว่าอะไร
“งั้น…ไอ้นี่คือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เหรอครับ?”
“ใช่ และเป
