เสียงเย็นๆเธอสะบัดตัวออกจากเขา หันหลังให้ “แล้วท่านก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ โกรธเก่งนักไม่ยอมฟังที่หม่อมฉันพูด ท่านเคยเชื่อใจหม่อมฉันอย่างแท้จริงบ้างไหม”เสี่ยวเสวียนฉีหมุนตัวเธอกลับมา จ้องมองเธอ เสียงฟังดูทุ้มต่ำ “แล้วใครใช้ให้ข้าเข้าไปแล้วเห็นเจ้ากับเสี่ยวเย่กอดกันอยู่ล่ะ ข้ากลับยืนดูอย่างคนโง่อยู่ข้างๆ เจ้าจะให้ข้าทำยังไง”ที่เขาไม่ได้ฟันเสี่ยวเย่ให้ตายทันทีก็นับว่าดีแล้ว!“งั้น…ท่านก็ยังไม่เชื่อใจหม่อมฉันอยู่ดี” แววตาของเสินจื่ออี้หม่นหมองลงชั่วขณะก้มหน้าลง “เหมือนตอนนั้นไงเล่า” เหมือนเมื่อก่อนที่ไม่ยอมฟังคำอธิบายของเธอพอพูดถึงเรื่องในอดีต สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีก็หม่นลงอย่างเห็นได้ชัดไม่ว่าเสี่ยวเสวียนฉีจะพยายามลืมอย่างไร จะบอกเสินจื่ออี้ว่าเริ่มต้นใหม่อย่างไรก็ตาม แต่อดีตเหล่านั้นเป็นสาเหตุของทุกเรื่องระหว่างเขากับเธอ แล้วเขาจะวางมันลงอย่างสิ้นเชิงได้อย่างไร“เรื่องพวกนี้ ไม่ต้องพูดถึงแล้ว ข้าไม่อยากฟัง” เขาพูดเสียงเย็นเสินจื่ออี้ขมวดคิ้ว แต่วันนี้เธออยากพูดให้กระจ่างเสียที “ไม่ได้ หม่อมฉันจะพูด!วันนั้น เพราะหม่อมฉันดื่มชามนั่น…”
