คนอื่นฉวยโอกาสหรอกนะ”เสินจื่ออี้เกี่ยวมือเขาไว้ นิ้วของเธอวาดวนเป็นวงกลมเล็กๆ ในฝ่ามือเขา“อย่าโกรธเลย”ขณะพูด การวาดวงกลมเล็กๆ ในฝ่ามือของเขาก็ค่อยๆ ช้าลงเหมือนแมวตัวน้อยที่กำลังเกาฝ่ามือเขา ทำให้รู้สึกจั๊กจี้อย่างอ่อนๆคนอื่นอาจไม่รู้ แต่เธอรู้ดีที่สุดคนคนนี้ดูเหมือนไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน แต่กลับเป็นคนจั๊กจี้ที่สุดสมัยก่อนตอนอยู่ที่ตระกูลเซิน เมื่อเขาโกรธ เธอก็จะยั่วเขาแบบนี้ ไม่ว่าจะโกรธมากแค่ไหน ทุกครั้งเขาก็ต้องพ่ายแพ้แต่สิ่งที่เสินจื่ออี้ไม่รู้ก็คือ เสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้จั๊กจี้ที่ไหนเขากลัวเธอต่างหากความรู้สึกในฝ่ามือนั้น ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่างของเสี่ยวเสวียนฉี ลูกกระเดือกที่เคยแข็งก็ขยับขึ้นลงกลืนน้ำลายตามการเคลื่อนไหวของปลายนิ้วในฝ่ามือในชั่วพริบตา ความโกรธทั้งหมดในร่างของเขาไหลลงไปที่ท้องน้อย กลายเป็นไฟอีกกองหนึ่ง!ม่านตาของเสี่ยวเสวียนฉีเข้มขึ้น เขาพลิกมือคว้ามือน้อยที่กำลัง “ยั่วยวน” เขากดเธอไปที่ลำต้นไม้ข้างทาง!นี่มันทางเดินในวังหลวงที่มีคนสัญจรไปมามากที่สุดนะรอบๆ เต็มไปด้วยนางกำนัล!เสินจื่ออี้ตกใจ มองไปรอบๆ อย่างกังวลแต่เสี่ยวเสวียนฉีไม่สนใจเลย กดเธอไว้ หัวเราะเยาะพลางกระซิบข้างหูว่า “เจ้านี่จะทรมานข้าให้ตายใช่ไหม เสินจื่ออี้ ชาตินี้เจ้าถูกสวรรค์ส่งมาเป็นดาวพิฆาตของข้า”กินคนแล้วไม่คายกระดูก พูดถึงเธอนี่แหละรู้ว่าเขาไม่โกรธแล้ว เสินจื่ออี้ถอนหายใจ แต่คราวนี้กลับเป็นเธอที่แค่น
