็หนีไม่พ้นแล้วถูกเขาบีบนวด ทรมาน…ใต้แสงจันทร์ เรือน้อยลอยไปมาบนผิวน้ำไม่หยุด คลื่นน้ำวงแล้ววงเล่า ไม่มีการหยุดพักอีกคืนหนึ่งผ่านไปวันรุ่งขึ้นตื่นขึ้นมา เสินจื่ออี้อยู่ในวังหยูฮวาแล้วเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนตัวเองหลับไปตอนไหนผู้ชายคนนี้เป็นเหมือนหมาป่าที่หิวโซตลอดเวลาได้ลิ้มลองครั้งหนึ่งแล้วก็สลัดไม่หลุด ต้องให้เขาเอร็ดอร่อยให้เต็มที่เสียก่อนเสินจื่ออี้ก้มมอง พบว่าร่างของเธอยังคงเปลือยเปล่า ใบหน้าน้อยๆ ก็แดงซ่านทันทีเพราะเธอรู้ว่า เช้านี้คงเป็นแบบนี้ที่ถูกเขาอุ้มกลับมาจากข้างนอกแน่ๆข้างๆ มีเสื้อผ้าสะอาดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วเสินจื่ออี้ถอนหายใจ ยื่นมือไปหยิบแต่เพราะระยะทางไกลเกินไป เธอหยิบไม่ถึงไม่มีทางเลือก เสินจื่ออี้จำต้องห่มผ้าห่มลุกขึ้นไปหยิบตอนนั้นเอง ประตูห้องในพลันถูกเปิดออกเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ เสินจื่ออี้ที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้ร่างกายแข็งค้าง เพราะความตกใจชั่วขณะ เธอเผลอเหยียบชายผ้าพร้อมกับเสียงผ้าห่มร่วงลงพื้น เธอยืนเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าผู้มาเยือน!
