ียบ ราวกับจะสามารถแช่แข็งวิญญาณได้ ในดวงตาที่ซีดขาวราวกับคนตายเต็มไปด้วยความแค้น ริมฝีปากที่ซีดขาวของผู้หญิงฉีกออกไปถึงยอดศีรษะแล้วกลืนกินร่างกายของเขา
“อ๊า!”
เสียงกรีดร้องติดอยู่ในลำคอ มีเพียงครึ่งแรกที่แหลมคม
เคี้ยวกลืน
แสงเทียนสว่างขึ้นมาอีกครั้งสั่นไหว เงาบนผนังมีเพียงครึ่งเดียว
…
ชั้นสองของโรงแรม ในห้องที่ไม่ใหญ่โตมีคนนอนอยู่หกคนอย่างไม่เป็นระเบียบ
ในห้องมีผู้ชายหกคนยืนอยู่ ชายรอยสักถือค้อนยืนอยู่หน้าศพของอาซ่ง ใบหน้าที่แก่ชราดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลง ตรงกลางหน้าผากคือรูที่ถูกค้อนทุบเข้าไป ตายตาไม่หลับ
“บ้าเอ๊ย! ไอ้แก่นี่ไม่ได้ดื่มน้ำเลยสักหยด!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันไหวตัวทันจัดการมันไปก่อน เกือบจะถูกไอ้หมานี่เล่นงานแล้ว!”
ทุกคนได้ยินก็หัวเราะเบาๆ แล้วก็ลากร่างคนอื่นเหมือนลากขยะ
“เสียงอะไร!?”
อวี๋ซื่อหาวเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย มองไปยังเพดาน หยุดการลากหลินอัน เขามองดูคนสองคนที่ยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็ง ดูไม่พอใจเล็กน้อย
“เมื่อกี้ใครกรี๊ด?”
“แกจะไปสนทำไมว่าใคร? รีบจัดการให้เสร็จแล้วไปนอนกับคนสวยของแกสิ ฉันยังอยากจะรอแกเสร็จแล้วสนุกบ้างเลย”
ชายรอยสักที่เอาน้ำมาให้เมื่อตอนกลางวันเร่งเร้าอย่างไม่อดทน โยนก้นบุหรี่ที่ยังไม่ดับลงบนตัวหลินอัน
เพิ่งจะฆ่าคนแก่ไปคนหนึ่ง เขาจนถึงตอนนี้ก็ยังสับสนอยู่ แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ
เขานั่งยองๆ ลง กดก้นบุหรี่ลงบนตัวหลินอันจนดั
