เพียงกุมมือเสินจื่ออี้: “คืนนี้ฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ”เขาจูบหน้าผากของนางเบาๆ แล้วเดินจากไป“คืนนี้ ฉันจะดูแลเธออย่างดีแน่นอน”คำพูดนี้มีความหมายลึกซึ้ง ทำให้เสินจื่ออี้ดวงตาวาววับ และเข้าใจความหมายในคำพูดของเขาทันทีเมื่อเขาจากไป เสินจื่ออี้จึงถอนหายใจ หันไปมองทิศทางที่เสี่ยวเย่จากไป ดวงตาลึกล้ำขึ้นไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด การอยู่ต่อหน้าเสี่ยวเย่ กลับทำให้นางรู้สึกทรมานใจยิ่งกว่าตอนที่อยู่กับเสี่ยวเสวียนฉีเสียอีกแม้กระทั่งเริ่มรู้สึกกลัวและกังวลกับการต้องเผชิญหน้ากับเขาตามลำพังในครั้งต่อไป“เสี่ยวเยว่ เตรียมตัวหน่อย อีกสักครู่เราจะไปเยี่ยมคุณหนูจางอีกครั้ง”ด้วยการอนุญาตของเสี่ยวเย่ ไม่มีใครขัดขวางเสินจื่ออี้อีกเมื่อเสินจื่ออี้มาถึงกระท่อมเล็กๆ อีกครั้ง จางเยียนเยียนได้ฟื้นขึ้นมาแล้วเนื่องจากมีคนรับใช้คนอื่นอยู่รอบๆ จางเยียนเยียนจึงเพียงเปิดตากว้าง มองเพดานอย่างเลื่อนลอย ไม่พูดอะไรเลยเมื่อเสินจื่ออี้ปรากฏตัว ดวงตาของนางจึงมีประกายวาบขึ้นเล็กน้อย แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเสินจื่ออี้พูดกับคนที่คอยดูแลคุณหนูจางและเสี่ยวเยว่: “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ”ทุกคนมองหน้ากัน นึกถึงคำสั่งของเสี่ยวเย่ ไม่มีใครพูดอะไรมาก ต่างเชื่อฟังถอยออกไปไม่นาน ในห้องก็เงียบลงจางเยียนเยียนไม่มองเสินจื่ออี้ เพียงพูดเสียงเย็น: “เสินจื่ออี้ ตอนนี้เจ้าคงพอใจแล้วสินะ เห็นสภาพน่าสมเพชของข้า เจ้าคงดีใจจนตัวลอยแล้วสิ”เสินจื่อ
