ย็นชาลงในทันทีนางหมุนตัวเดินไปที่เตียงทีละก้าวจางเยียนเยียนบนเตียงมองออกไปนอกห้อง กลืนน้ำลายอย่างหวาดกลัว“เขาไปแล้วหรือ?”ขณะพูดคำเหล่านี้ ร่างของจางเยียนเยียนสั่นไม่หยุด ลองคิดดู ในช่วงไม่กี่วันนี้นางต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหนถึงได้กลายเป็นสภาพนี้เสินจื่ออี้มองคนบนเตียง ไม่ได้ตอบคำถามของนาง แต่กลับถามทีละคำ เสียงสั่นเครือ: “กระดาษที่ท่านยัดใส่มือข้าก่อนหน้านี้ เนื้อหาในนั้นเป็นความจริง…”…วังหลวง วังคุนอวี่“คุณป้าชิงไต้ยังไม่กลับมาหรือ?” ฮองเฮายวนนอนอยู่บนเก้าอี้นอน หัวคิ้วขมวดนวดหน้าผาก ปล่อยให้นางกำนัลใหญ่นวดขาวันนั้นหลังจากที่คุณป้าชิงไต้ไปตระกูลเว่ย ก็บอกว่าบ้านเกิดของตนมีธุระนิดหน่อย จึงรีบออกจากวังไปเมื่อนับดู ก็หลายวันแล้วนึกย้อนไป วันนั้นฮองเฮายวนไม่ได้พบคุณป้าชิงไต้ เพียงแต่ได้ยินจากคนรับใช้อาจเป็นเพราะวันนั้นที่อยู่ต่อหน้าฮ่องเต้ฉงหมิง ได้พูดถึงเรื่องในอดีต ทำให้ฮองเฮายวนนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ในอดีต คืนนั้นหลังจากกลับมาจากวังเฉิงเฉียนฮองเฮายวนก็อารมณ์หม่นหมองตลอด พร้อมกับอาการปวดศีรษะก็กำเริบ กินอะไรไม่ลง ไม่สบายมาหลายวัน จนกระทั่งวันนี้ที่รู้สึกดีขึ้น จึงเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องคุณป้าชิงไต้เป็นคนเก่าแก่ที่อยู่ข้างกายฮองเฮายวน ที่บ้านของนางมีมารดาชราจริง แต่ตลอดมาก็มีน้องชายคอยดูแล แม้ว่าจะมีเรื่องอะไรจริงๆ ก็ควรจะส่งข่าวมา จะเป็นไปได้อย่างไรที่หายไปนานขนาดนี้โดยไม่มี
