?เสี่ยวเย่มองเสี่ยวเสวียนฉีที่หายลับไปแล้ว แล้วมองไปที่นางกำนัลจากวังหนานเฉวี่ยที่มาหา ริมฝีปากเม้มแน่นแม้จะรู้ว่านี่อาจเป็นกับดักของเสี่ยวเสวียนฉี แต่เสี่ยวเย่ก็เป็นห่วงพระมารดาจริงๆ“ดี ข้ารู้แล้ว!”อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวเสวียนฉีเพิ่งจะมาถึงอุทยานหลวงที่นี่เงียบสงบ ไม่มีทีท่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นทั้งยังไม่มีร่องรอยการต่อสู้ใดๆแต่เยว่เมอผู้มีสายตาเฉียบคม ก็สังเกตเห็นความผิดปกติในตำหนักด้านหน้า“องค์รัชทายาท!” เยว่เมอเอ่ยพร้อมชี้ไปทางนั้น “องค์รัชทายาท ดูตรงนั้นสิพ่ะย่ะค่ะ!”เสี่ยวเสวียนฉีเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมกริบ เห็นเงาคนที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วที่หน้าตำหนักด้านนั้นเขาเดินตรงไปทันที“หัวหน้า ไม่ดีแล้ว รัชทายาทมา!”หัวหน้าคนนั้นสบถเสียงเบา “กลัวอะไร ดูพวกเจ้าขี้ขลาดสิ ยังไม่ทันพูดอะไรก็ถูกเสี่ยวเสวียนฉีมองออกแล้ว ทุกคนใจเย็นๆ ไว้!”เสี่ยวเสวียนฉีมาถึงหน้าตำหนักแล้วคนกลุ่มหนึ่งในนั้นรีบเปลี่ยนเป็นท่าทีนอบน้อม เดินมาคารวะเสี่ยวเสวียนฉี“ขอถวายบังคมองค์รัชทายาท วันนี้ไม่ใช่วันอภิเษกสมรสของพระองค์หรือพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดจึงมีเวลามาที่นี่?”เสี่ยวเสวียนฉีไม่สนใจคนกลุ่มนี้เขารู้ว่าฮ่องเต้ได้เลี้ยงดูบรรดายอดฝีมือไว้เป็นจำนวนไม่น้อย พวกเขาก็คือบรรดาองครักษ์ลับในวังที่อยู่ตรงหน้านี้แต่คนพวกนี้ปกติแล้วไม่ค่อยออกมา วันนี้กลับมาอยู่ที่นี่ จะไม่มีสิ่งผิดปกติได้อย่างไร?หัวหน้าองครักษ์ลับคนนั้นดูเหมือนจะเดาได้ว่าเสี่
