าประตูจวนเสี่ยวเย่ชะงักฝีเท้า ถามคนที่อยู่เฝ้าจวนว่าเกิดอะไรขึ้นคนในจวนองค์ชายสี่บอกว่า เสินจื่ออี้เพิ่งไปวังหลวงเมื่อครู่ ไม่นานก็มีคนจากวังส่งตัวกลับมาแล้ว ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นเสี่ยวเย่ขมวดคิ้วแน่นจริงหรือ?แม้คนหน้าประตูจวนจะบอกว่าคนกลับมาแล้ว แต่เสี่ยวเย่ก็ยังไม่วางใจ จึงไปที่เรือนของเสินจื่ออี้ด้วยตัวเองเสี่ยวเถาเพิ่งออกมาจากห้อง เห็นเสี่ยวเย่เดินอย่างรวดเร็วมา จึงรีบก้าวไปข้างหน้าคำนับ“องค์ชายสี่ ท่านกลับมาแล้วนะเจ้าคะ”เสี่ยวเย่มองใบหน้าที่สงบนิ่งของเสี่ยวเถา แล้วมองไปที่ห้องด้านใน“นางอยู่ไหน”เสี่ยวเถาตอบ: “คุณหนูเสินเพิ่งกลับมาจากวังหลวง เหนื่อยมาก พอกลับมาก็เข้านอนไปแล้วเจ้าค่ะ”เสี่ยวเย่จึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกคำพูดของคนอื่นเขาไม่เชื่อทั้งหมด แต่เมื่อเสี่ยวเถาบอกว่าเสินจื่ออี้กลับมาอย่างปลอดภัย เขาจึงยอมเชื่อ“อืม” เสี่ยวเย่มองไปที่ห้องด้านในอีกครั้งภายใต้ม่านเตียงที่พร่ามัว สามารถเห็นเงาร่างของเสินจื่ออี้อยู่ลางๆสายตาของเขาอ่อนโยนขึ้นหลายส่วนเสี่ยวเถาพูดอีกว่า “แต่ตอนที่คุณหนูเสินกลับมาคืนนี้ ดูเหมือนจะเหนื่อยผิดปกติแทบไม่ได้พูดอะไรเลยสักสองสามคำก็เข้านอนไปเลย บ่าวไม่กล้าถามมากเกี่ยวกับเรื่องในวังคืนนี้เจ้าค่ะ”เขาไม่มีปฏิกิริยาอะไร พูดอย่างสงบ“หลายวันนี้นางเหนื่อยมาก พรุ่งนี้ยังมีเรื่องให้ยุ่งอีกมาก การที่นางเข้านอนเร็วก็เป็นเรื่องดี”เสี่ยวเย่เข้าไปในห้อง ห่มผ้าให้คนบนเ
