ทำอย่างเต็มที่แล้ว” เหอซุ่ยพูดพลางก้มหน้า“จริงหรือ” เสี่ยวเสวียนฉียิ้มมุมปาก “ข้ากลับลืมไปแล้วว่าเคยกำชับเจ้าเรื่องนี้”องค์รัชทายาทเคยกำชับเหอซุ่ยไว้จริง แต่บอกเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นและนับจากตอนนั้น เหอซุ่ยก็รู้ว่า ในใจขององค์รัชทายาท แท้จริงแล้วยังคงปล่อยวางเสินจื่ออี้ไม่ได้เพราะเหตุนี้ เธอจึงต้องทรมานเสินจื่ออี้ให้เป็นทุกข์ถึงตาย!เหอซุ่ยพูดต่อ: “แต่บ่าวตอนนั้นเพิ่งมาที่ตำหนักบูรพา คนในตำหนักบูรพาล้วนแต่ดูถูกบ่าว ไม่มีใครที่จะฟังคำสั่งบ่าว กลางวันบ่าวยังพอดูแลพวกเขาได้บ้าง แต่อย่างอื่น บ่าวก็…”เธอพูดพลางคุกเข่าลง“หากว่าคุณหนูถูกรังแกที่เรือนนางกำนัล พูดให้ถึงที่สุดก็เป็นความผิดของบ่าวทั้งสิ้น”เสี่ยวเสวียนฉีมองเธอด้วยสายตาลึกล้ำ ยื่นมือพยุงเธอขึ้น: “ข้าพูดเรื่องพวกนี้กับเจ้า ไม่ได้จะมาเอาเรื่องเจ้าหรอก สิ่งที่เธอประสบในเรือนนางกำนัล เป็นเรื่องของเธอ เจ้าไม่สามารถปกป้องเธอได้ตลอดเวลา”เหอซุ่ยแท้จริงแล้วคิดว่าเสี่ยวเสวียนฉีคืนนี้พูดเรื่องเหล่านี้เพื่อมาเอาเรื่องเธอ แต่เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เธอก็ไม่แน่ใจอีกต่อไป“ข้าพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะอยากบอกว่า เจ้าอยู่ข้างกายข้ามานาน เป็นคนที่ข้าไว้ใจที่สุด และช่วยข้าทำหลายสิ่ง ข้ารู้ถึงความจงรักภักดีของเจ้า จะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง”เหอซุ่ยดีใจอย่างยิ่ง สิ่งที่เธอรอคอยมานาน ในที่สุดก็กำลังจะเป็นจริงแล้วหรือ!“องค์รัชทายาท…” เหอซุ่ยหน้าแดงใจเต้นแ
