ลังจากเหอซุ่ยขอบคุณอีกครั้ง เธอก็จากไปด้วยความปลาบปลื้มยินดีเมื่อเธอจากไป เยว่เมอก็เดินออกมา มองไปทางที่เหอซุ่ยจากไป แล้วหันมาพูดกับเสี่ยวเสวียนฉี: “องค์รัชทายาท นาง…”“ปล่อยไว้ก่อน” เสี่ยวเสวียนฉีลุกขึ้นยืน บนใบหน้าไม่หลงเหลือความอ่อนโยนที่แสดงต่อเหอซุ่ยอีกต่อไป มีเพียงความเย็นชาอันเข้มข้นในดวงตา!ผู้อยู่เบื้องหลังเพิ่งจะปรากฏตัว เสี่ยวเสวียนฉีไม่อยากให้เส้นทางนี้ขาดลง“แต่องค์รัชทายาท เหอซุ่ยคนนี้กล้าเหลือเกิน ถึงกับกล้าทำสิ่งเหล่านั้นต่อคุณหนูใหญ่โดยขัดคำสั่งองค์รัชทายาท ให้นางตายก็ยังไม่สาสม!”ดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉีเหมือนถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ทั้งร่างแผ่กระจายบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวก่อนหน้านี้ เขาได้สั่งให้เยว่เมอไปตามหานางกำนัลที่ถูกเหอซุ่ยส่งออกไปจากตำหนักบูรพาเหอซุ่ยฉลาดมาก ได้ฉีกรายชื่อพวกนั้นทิ้งหมด และส่งคนไปกระจายออกนอกวังเมืองหลวงใหญ่โตขนาดนี้ บางคนถูกส่งออกไปนอกเมืองหลวง หากจะค้นหาบรรดานางกำนัลที่ไม่มีชื่อในทะเบียนและไม่มีใครสังเกตเห็น ในท่ามกลางผู้คนมากมาย ก็ยากยิ่งนักเยว่เมอใช้เวลาเกือบครึ่งเดือนจึงพอมีเบาะแสแต่อีกแง่หนึ่ง ก็แสดงให้เห็นว่า เหอซุ่ยมีผู้ช่วยอยู่เบื้องหลังมาตลอด ไม่เช่นนั้นเพียงลำพังนาง คงทำสิ่งเหล่านี้ไม่สำเร็จและจากการสอบปากคำที่เยว่เมอได้มา พวกนางทำเรื่องต่างๆ แทนเหอซุ่ยไปไม่น้อยเลยจริงอยู่ เหอซุ่ยไม่เคยทำอะไรทางตรงต่อเสินจื่ออี้ แม้แต่ทุกครั้งที่เสินจื่
