ชักมีดที่ซ่อนไว้ออกมา แล้วพุ่งตัวไปที่ประตูแต่ถึงนางจะตอบสนองได้เร็วแค่ไหน ไวแค่ไหน จะเทียบกับคนที่ฝึกยุทธ์ได้อย่างไร!ได้ยินแค่เสียงปัง!บานประตูถูกคนนั้นปิด ในมือเขาถือดาบใหญ่สะท้อนแสงจันทร์ภายนอก ส่องประกายวาววับและขาวซีด!เสินจื่ออี้แนบชิดกับบานประตู มองคนตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์คนคนนี้ นางเคยเห็นอยู่ข้างเสี่ยวเย่ เป็นคนของเสี่ยวเย่!“องค์ชายสี่ไม่กล้าจัดการเจ้า ก็ให้ข้าลงมือเอง!”“ถึงหลังจากนี้จะถูกองค์ชายสี่ลงโทษ ข้าก็ยอมรับ!”“รอก่อน!” เสินจื่ออี้ห้ามเขาไว้ “เจ้าไม่เคยคิดหรือว่า ที่นี่ฉันมีสิ่งที่องค์ชายสี่ของเจ้าต้องการ เขาถึงได้อนุญาตให้ฉันอยู่ข้างกายเขา?”คำพูดนี้เป็นเพียงคำพูดที่เสินจื่ออี้ตั้งใจพูดเพื่อถ่วงเวลาแต่แววตาที่เปลี่ยนไปชั่วขณะของอีกฝ่าย ทำให้เสินจื่ออี้สังเกตเห็นอะไรบางอย่างอะไรกัน นางพูดถูกหรือ?แต่การหยุดชะงักของอีกฝ่ายก็เป็นเพียงชั่วครู่ เขาได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว“แล้วยังไง! ถึงองค์ชายสี่จะต้องการอะไร ก็หาได้จากที่อื่น ไม่จำเป็นต้องอาศัยเจ้าที่เป็นผู้หญิงเลย!”“เสินจื่ออี้ อย่าถ่วงเวลาเลย คืนนี้ไม่มีใครมาช่วยเจ้าได้หรอก ตายซะเถอะ!”ดาบใหญ่สะท้อนแสงจันทร์ ฟันลงมาที่คอของเสินจื่ออี้!เสินจื่ออี้ไม่คิดว่าคนคนนี้จะใจร้อนขนาดนี้ เห็นดาบใหญ่ฟาดลงมาที่คอตัวเอง นางก็เริ่มมองรอบๆ อย่างร้อนรน!กำลังจะทำอะไรทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง “ตูม!”มือขวาของเสี่ยวเย่คนนั้น ถูกใครบางคนเตะจากด้
