านหลังอย่างแรง!ล้มลงไปกับพื้น!ใบหน้าของชายหนุ่มเย็นชาและมืดหม่น ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยสายตาฆาตกรน่าสะพรึงกลัว!เขาในชุดฉลองพระองค์สีดำ ยิ่งเหมือนยมทูตที่มาเรียกวิญญาณในยามค่ำคืน!เขาแทบไม่มีความปรานีเลย ยกเท้าขึ้นเหยียบคอของอีกฝ่ายแน่นคนที่นอนอยู่บนพื้น สีหน้าเปลี่ยนจากตกใจซีดเผือด กลายเป็นแดงก่ำ ตาเกือบจะเหลือกขึ้นมาแล้ว!“อย่า อย่าฆ่าเขา” เสินจื่ออี้พูด!แต่ทั้งร่างของเสี่ยวเสวียนฉีถูกความโกรธครอบงำจนหมด เท้าออกแรงในทีเดียว!เสียงกร๊อบ คอของคนนั้นถูกเสี่ยวเสวียนฉีใช้เท้าหักคอทันที!นี่เป็นครั้งแรกที่เสินจื่ออี้เห็นเสี่ยวเสวียนฉีฆ่าคน น่ากลัวกว่าที่นางจินตนาการไว้มากนางยกมือปิดปากโดยสัญชาตญาณ ร่างกายโซเซ เกือบจะลื่นไถลลงจากบานประตูลงมา!เสี่ยวเสวียนฉีไม่มองศพบนพื้นแม้แต่นิด เสียงเย็นชายังคงแฝงความโกรธ “มันสมควรตาย”เพราะฉะนั้นต้องตาย!อีกอย่าง คนคนนี้เห็นเขาแล้ว ยังไงก็ไม่มีทางรอดอยู่แล้ว!“ยังไง เจ้ายังเป็นห่วงคนของเสี่ยวเย่อีกหรือ” เสี่ยวเสวียนฉีหรี่ตามองนางเสินจื่ออี้ไม่ได้เป็นห่วงว่านี่เป็นคนของเสี่ยวเย่ นางแค่อยากถามบางสิ่งจากปากคนคนนี้นางอยากรู้ว่าการที่เสี่ยวเย่เข้าใกล้นาง มีจุดประสงค์อะไรแอบแฝงหรือไม่!แต่นางไม่ได้อธิบายกับเสี่ยวเสวียนฉี และไม่อยากอธิบายนางเพียงก้มหน้า “เจ้าอยู่ที่นี่ตลอดหรือ”หากไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอด แล้วเขาจะมาทันเวลาได้อย่างไรเสี่ยวเสวียนฉีไม่ตอบคำถามของเสินจื่ออี้ ต
