หมือนตอนอยู่ต่อหน้าเสี่ยวเสวียนฉี แต่เป็นความกลัว… และตกใจ!แน่นอนว่า เธอสมควรจะตกใจช่วงต้นของคืนที่ผ่านมา เธอเพิ่งทำเรื่องที่ไม่ควรทำกับเสี่ยวเสวียนฉีที่วังคุนอวี่บนร่างกายของเธอยังมีรอยที่เขาตั้งใจทิ้งไว้ให้ แม้กระทั่งความสกปรกของผู้ชายที่ยังไม่ทันได้ล้างออก แน่นอนว่าไม่อาจให้เสี่ยวเย่ค้นพบได้!เสี่ยวเย่โน้มตัวลงมา เกือบจะกดเสินจื่ออี้จนหายใจไม่ออกแล้ว…แต่การปรากฏตัวของรองแม่ทัพที่หน้าประตู ได้ขัดจังหวะบรรยากาศ ‘ตึงเครียด’ที่กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในห้อง!“องค์ชายสี่ พวกเราลงโทษเขาหลายครั้งแล้ว แต่คนผู้นั้นยังไม่ยอมพูดอะไรเลย…” รองแม่ทัพเห็นว่าตนมาไม่ถูกเวลา เสียงจึงค่อยๆ เบาลงดวงตาที่ลุ่มหลงของเสี่ยวเย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย หว่างคิ้วขมวดเข้าหากัน ดูเหมือนจะไม่พอใจอยู่บ้าง พอก้มลงมองเสินจื่ออี้ที่ก้มหน้าลงมากกว่าเดิมตรงหน้า ลูกกระเดือกของเขาขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็กดไฟในร่างกายลงไปทั้งหมดเขาจับมือเธออีกครั้ง “รออยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้าจะกลับมา”เสินจื่ออี้พยักหน้าเสี่ยวเย่จัดการเสื้อผ้าตัวเองเล็กน้อย ตอนเดินออกไป ความอ่อนโยนบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาแบบที่เคยเป็นทันที“องค์ชายสี่…” รองแม่ทัพข้างๆ มองไปที่เสินจื่ออี้ในห้องเล็ก แล้วมองไปที่เสี่ยวเย่“คนในคุกใต้ดินนั่นมีแนวโน้มว่าอาจเป็นคนของตระกูลเซินที่หลบหนีไป ไม่ต้องพูดถึงจุดประสงค์ของเขา แค่การที่เขาหลบซ่อนอยู่ในจวนองค์ชายสี่ของพวกเราเพียง
