ออกถึงความผิดปกติ เสี่ยวเย่จะมองไม่ออกได้อย่างไรเสี่ยวเย่เหลือบตามองรองแม่ทัพ น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าพอใจหรือโกรธ “ดังนั้น เจ้าก็รู้ว่าควรทำอย่างไรแล้ว”รองแม่ทัพเข้าใจ ทำสัญญาณมือให้กับทหารที่ติดตามด้านหลัง ทหารเหล่านั้นก็มายืนเฝ้าที่หน้าห้องเล็กทันทีเสี่ยวเย่พึงพอใจ เบนสายตากลับและเดินเข้าไปในคุกใต้ดินอย่างเร่งรีบเมื่อร่างของเขาหายไปที่หน้าประตูคุก เสินจื่ออี้ก็ค่อยๆ เบนสายตากลับจากช่องหน้าต่างในขณะที่ปล่อยม่านลง เธอมองไปที่ทหารเหล่านั้นที่ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ในดวงตาของเธอปรากฏแววประหลาดที่มองเห็นได้ไม่ชัดรู้ว่าตัวเองออกไปไม่ได้ เสินจื่ออี้จึงถอยกลับเสี่ยวเย่ระมัดระวังยิ่งกว่าที่เธอคิดแต่นี่ก็เป็นสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้แล้วเมื่อเธอปล่อยม่านลง ห้องเล็กกลับเงียบสงบอีกครั้งเสี่ยวเย่คิดว่าการที่เสินจื่ออี้ปรากฏตัวอย่างกะทันหันในวันนี้ จะต้องมาสืบข่าว เขาถึงขั้นคาดการณ์แล้วว่าเธอจะทำอะไรบ้างไม่คิดว่าเธอจะรออยู่ในห้องอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเขากลับมาจากคุกใต้ดินอีกครั้ง เธอก็ไม่มีทีท่าผิดปกติแม้แต่น้อย นั่งดื่มชาอย่างสงบที่โต๊ะนี่ออกจะเกินความคาดหมายของเสี่ยวเย่เสินจื่ออี้เงยหน้าขึ้นมอง ยิ้มให้เขา “เป็นอะไร ทำไมมองข้าอย่างนั้น”เธอยกมือลูบใบหน้าของตัวเอง“บนใบหน้าข้ามีอะไรสกปรกหรือ?”เสี่ยวเย่อึ้งไป จากนั้นก็ก้าวเข้าไปหา ประคองใบหน้าเล็กๆ ของเธอ พูดอย่างจริงจัง“ข้าแค่รู้สึกว่า มองแค่ไหนก็ไม่อิ่ม”คนท
