ย่ะค่ะ”เธอรู้สึกผิดอย่างมาก“องค์ชายสี่ จะไม่โกรธใช่ไหมเพคะ…”“ข้าจะโกรธได้อย่างไร ที่เจ้ามาเยี่ยมข้า ข้ายินดีจนแทบไม่ทัน!”ไม่เพียงแค่ยินดี!แต่ตื่นเต้นและแทบไม่อยากเชื่อ!เสี่ยวเย่จับมือของเสินจื่ออี้อย่างตื่นเต้น พาเธอไปยังห้องข้างๆคนรอบข้างเห็นเช่นนั้นต่างถอยออกไป คิดว่าเป็นคนขององค์ชายสี่จริงๆ เมื่อครู่เกือบก่อเรื่องใหญ่เสียแล้ว เมื่อมองเสินจื่ออี้อีกครั้ง ทุกคนก็เปลี่ยนเป็นแสดงท่าทางประจบประแจงเสินจื่ออี้หันไปมองทางเข้าคุกอีกครั้ง ปิดบังสีหน้าแปลกๆ ของตน แล้วเดินตามเสี่ยวเย่เข้าไปในห้องข้างๆเธอเปิดกล่องอาหาร นำขนมออกมาจัดวางทีละชิ้น“ไม่ทราบว่าองค์ชายสี่ชอบทานอะไร หม่อมฉันจึงหยิบมาส่งๆ”เสี่ยวเย่จ้องมองเธอไม่กะพริบตา มองเธอจัดขนมให้เขา มองเธอรินชาให้เขา…ราวกับดูแล้วไม่มีวันพอ“พวกนี้พอหรือไม่ ถ้าไม่พอ หม่อมฉันจะไป…”เสี่ยวเย่คว้าข้อมือของเธอไว้ ส่งเสียงอืมเบาๆ“พอแล้ว พอแล้ว เท่านี้ก็พอ”เขาไม่คิดจริงๆ ว่าเสินจื่ออี้จะมาดูแลเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน เขารู้สึกได้ถึงความห่างเหินและกำแพงที่เธอสร้างขึ้นกับเขาเขาไม่โทษเธอเป็นเพราะคืนนั้นเขาเมาเหล้า ทำเรื่องไม่ดีกับเธอ การที่เธอตำหนิและไม่พอใจก็เป็นเรื่องปกติตอนนี้เธอมาหาเขาเอง นั่นหมายความว่า เธอยอมรับเขาแล้วใช่ไหม?เสี่ยวเย่ผลักขนมพวกนั้นออกไป ดึงเสินจื่ออี้เข้ามาในอ้อมกอด ให้เธอนั่งบนตักของเขา“จื่ออี้ เจ้ารู้ไหม ข้ารอวันนี้มานานแค่ไหนแล้ว ข้าถึ
