งกับฝัน…” กลัวว่าจะพูดออกไปแล้วถูกเธอหัวเราะเยาะ เขาจึงกลืนคำพูดกลับไป แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวมาก“เจ้าวางใจเถิด ข้าจะใช้ความพยายามทั้งหมด ไปขอยศตำแหน่งให้เจ้าจากพระมารดาของข้า”“แต่เรื่องนี้ต้องค่อยๆ ทำ เจ้าจะให้เวลาข้าสักหน่อยได้ไหม?”เขามองเธอถามอย่างจริงจังเสินจื่ออี้สายตาวูบไหว รีมฝีปากเม้มแน่น ความรู้สึกผิดและชีวิตของพี่ชาย ต่างกำลังปะทะกันอยู่ในใจสุดท้ายเธอกำมือแน่น แล้วพยักหน้า“อืม ได้”ดวงตาของเสี่ยวเย่เปล่งประกาย กอดเธอไว้!“ดี! แค่เจ้าเชื่อใจข้าก็พอ ข้าจะต้องให้ยศตำแหน่งแก่เจ้า จะต้องทำให้ได้!”พูดตามจริง เมื่อเทียบกับเสี่ยวเสวียนฉีที่บางครั้งก็คลุ้มคลั่ง อารมณ์เปลี่ยนแปลงไม่แน่นอน เสี่ยวเย่ก็ถือว่าดีมากแล้วเมื่อได้ยินเสี่ยวเย่พูดแบบนี้ ได้ยินว่าเขาเต็มใจทำมากมายเพื่อเธอปฏิกิริยาแรกในใจเธอไม่ใช่ความยินดีหรือดีใจ แต่กลับเป็นความรู้สึกหนักอึ้งที่ไร้เรี่ยวแรงกดทับเธอจนแทบหายใจไม่ออก
