ลือกเสี่ยวเย่!“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับองค์ชายสี่ เป็นข้าเองที่ต้องการอยู่!”แววตาของเสี่ยวเสวียนฉียิ่งปกคลุมด้วยเมฆหมอก ไฟโทสะที่พลุ่งพล่านในใจเปลี่ยนเป็นการระบายออกต่อเธอในเวลาต่อมา!วันนี้เขาไม่มีความปรานีต่อหญิงงามเลยสักนิด ราวกับว่ากำลังแก้แค้นเธอจริงๆแต่เพราะเพิ่งฟื้นขึ้นมา เพื่อไม่ให้แผลแตกอีกครั้ง เขาจึงไม่ได้ทำรุนแรงเกินไป แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เสินจื่ออี้ ‘แตกสลาย’ ทีละน้อยนี่มันวังคุนอวี่นะ!ในที่สุด สิ่งที่เสินจื่ออี้กลัวที่สุดก็เกิดขึ้นที่หน้าประตูห้องด้านในดังเสียงของฮองเฮายวน: “ชีเอ๋อร์ ตื่นแล้วหรือ? ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”ร่างของเสินจื่ออี้แข็งทื่อ เธอปิดปากกลั้นเสียงหอบหายใจที่ถูกบังคับฮองเฮายวนได้ยินเสียงจากในห้องชั้นในจริงๆ!แต่ยิ่งเธอตกใจ เสี่ยวเสวียนฉีกลับยิ่งรู้สึกพึงพอใจ ไฟในท้องน้อยของเขายิ่งลุกโชน! อยากจะกินเธอทั้งเป็นเขาโอบเอวของเสินจื่ออี้ กดเธอไว้ที่ปลายเตียง เพิ่มความรุนแรงขึ้น พลางตอบฮองเฮาที่อยู่ข้างนอก: “เพคะฮองเฮา องค์ชายรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”ฮองเฮายวนเมื่อครู่ได้ยินเสียงในห้องชั้นใน เข้าใจว่าเธอได้ยินผิดไป“ตื่นแล้วก็ดี ตื่นแล้วก็ดี”ยังต้องเป็นเว่ยรานนั่นแหละ เพิ่งดูแลรัชทายาทไม่นาน คนก็ไม่เป็นอะไรแล้วฮองเฮายวนเดิมทีตั้งใจจะผลักประตูเข้าไปดู แต่ในอึดใจต่อมา กลับชะงักฝีเท้าไว้เสียงดังจากข้างในเป็นระลอก ดูไม่ธรรมดา…ฮองเฮายวนผ่านโลกมามากแล้ว เสียงที่แอบซ่อนอยู่
