แสดงละครนี้ให้สมจริง ก็แยกออกจากเสินจื่ออี้ ไปที่วังเฉิงเฉียนก่อน และนัดกับเสินจื่ออี้ล่วงหน้าว่าจะเจอกันที่อุทยานหลวงเสินจื่ออี้คุ้นเคยกับวังหลวงพอสมควรแล้ว เธอรีบอ้อมผ่านทางเล็กไปที่อุทยานหลวง มุ่งหน้าไปยังวังคุนอวี่ที่ยังมีแสงไฟสว่างในคืนนี้เมื่อไปถึง เสินจื่ออี้ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ด้านนอก ชะโงกมองไปด้านในวังคุนอวี่ดูเหมือนจะสว่างไสว มีคนเดินเข้าออกพลุกพล่าน แต่กลับเงียบสงัดราวกับความตาย!คุณป้าชิงไต้เพิ่งเดินออกมาจากข้างใน สีหน้าของเธอไม่ดีเลย เมื่อเทียบกับตอนที่เจอกันในอุทยานหลวงตอนกลางวัน ดูเหมือนจะแก่ลงไปอีกราวกับเพิ่งผ่านเหตุการณ์ใหญ่มา“คุณป้าคะ ฮองเฮาฟื้นแล้วหรือยังคะ?”“อืม ตอนนี้ท่านรู้สึกตัวแล้ว แต่ฮองเฮายังกินอะไรไม่ได้ ไปที่ครัวเล็กต้มน้ำแกงข้าวต้มมาใหม่สิ”นางกำนัลถอนหายใจ ฮองเฮาเป็นห่วงองค์รัชทายาท ทั้งวันสลบไปกี่ครั้งแล้วไม่รู้น่าสงสารฮองเฮาจริงๆ“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้”ด้านนอก เสินจื่ออี้ที่ได้ยินบทสนทนานี้ ยิ่งมั่นใจว่ามีคนเกิดเรื่องมือที่กำลำต้นไม้กราชับแน่นขึ้นจริงๆ แล้ว ตั้งแต่ครั้งที่เสี่ยวเสวียนฉีช่วยรับดาบให้เธอในงานเลี้ยงต้อนรับ เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง คิดดูดีๆ หลายวันมานี้ ทุกครั้งที่เจอเขา ใบหน้าของเขาซีดขาวมากเธอพยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปยุ่ง อย่าไปสนใจแต่… เสินจื่ออี้ก้มมองตัวเอง แล้วหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น ถ้าเธอควบคุมตัวเองได้จริง บ
