างทีตอนนั้นเธอก็คงไม่วิ่งตามมู่จิ่งชูมาตลอดบางสิ่ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากเผชิญหน้า ไม่อยากยอมรับ แล้วมันจะไม่มีอยู่และบางสิ่ง แม้ว่าเธอจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ แต่มันก็จะค่อยๆ เติบโตในใจอย่างเงียบๆเสินจื่ออี้ปลอมตัวเป็นนางกำนัลที่นำข้าวต้มมาให้ฮองเฮายวน และแฝงตัวเข้าไปในวังคุนอวี่ได้สำเร็จท่ามกลางผู้คนที่เดินเข้าออกห้องด้านในเงียบมาก และเพราะความเงียบนี้เอง ทำให้กลิ่นคาวเลือดด้านในยิ่งรุนแรงขึ้น!ตอนนี้นางกำนัลในวังคุนอวี่เกือบทั้งหมดอยู่ข้างๆ ฮองเฮายวน ทำให้ฝั่งนี้ว่างเปล่าเสินจื่ออี้จึงเข้ามาได้อย่างราบรื่นแต่มือของเธอกลับสั่นเทาไปทีละนิดเพราะว่า เธอเห็นเขาแล้วชายหนุ่มบนเตียง เปลือยท่อนบน รอบเอวและท้องพันผ้าพันแผลหลายชั้น ใบหน้าที่เคยเย็นชาและหล่อเหลา ตอนนี้ซีดขาวราวกับคนตาย ตาทั้งสองปิดสนิท หน้าอกแทบไม่มีการเคลื่อนไหวเลย!เสินจื่ออี้พอจะเดาได้ว่าเขาบาดเจ็บ และได้เตรียมใจไว้แล้วเธอคิดว่า แม้ว่าจะได้เห็นเขานอนอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีสัญญาณชีวิต เธอก็จะไม่มีปฏิกิริยามากนักแต่เมื่อได้เห็นภาพนี้จริงๆ สมองของเธอก็มีเสียงดังครืนอย่างห้ามไม่ได้ ขาทั้งสองอ่อนแรงโดยไม่มีสาเหตุ ร่างกายสั่นอย่างรุนแรง เกือบจะล้มลงไป!เธอพยายามพยุงตัวเองด้วยกรอบประตูห้องด้านใน ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เตียงผ้าปูเตียงและเสื้อผ้าของเขาเปลี่ยนใหม่แล้ว แต่ก็ยังชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสดไม่กล้าคิดเลยว่าก่อนหน้านี้ เขาเสียเลือดไปมากแค่ไหน
