างใน เนื่องจากคนนั้นขดตัวอยู่ จึงเห็นแค่ก้อนนูนสูงไม่อาจบอกได้ว่าใครอยู่ข้างในในขณะที่เสี่ยวเถายังสงสัยอยู่ เธอสังเกตเห็นชายกระโปรงที่โผล่ออกมาจากขอบผ้าห่มเธอจำได้ทันทีว่านั่นเป็นเสื้อผ้าของเสินจื่ออี้อีกทั้งเมื่อมองไปที่รองเท้าเปื้อนโคลนจากสระน้ำข้างหน้าต่าง เสี่ยวเถาก็เข้าใจได้ทันที ที่แท้คุณหนูเสิ่นเพิ่งไปเดินแถวสระน้ำมาหรือนี่?กลับมาแล้วก็ดีเสี่ยวเถาถอนหายใจ เป่าดับเทียนในมือ แล้วค่อยๆ ถอยออกไปเมื่อเสี่ยวเถาออกไปแล้ว ร่างใต้ผ้าห่มก็คลานออกมา แล้วหายไปในความมืดอย่างรวดเร็วเสินจั้นเพิ่งจะจากมาไม่นาน เขาก็ถูกคนขวางทางไว้ตรงทางเล็กๆ หลังจวน“พี่ชาย เมื่อกี้พี่ไปที่ไหนมา?”เมื่อเห็นเสินลิ่งเอ๋อร์ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน เสินจั้นสีหน้าเปลี่ยนไป: “ลิ่งเอ๋อร์ทำไมยังไม่นอนอีก?”เสินลิ่งเอ๋อร์มองไปทางด้านหลังของเสินจั้น ทิศทางนั้นคือลานที่พักของหญิงคนนั้น!สีหน้าเธอเปลี่ยนเป็นมืดหม่นลงทันที: “พี่ชาย พี่แอบไปพบนางลับหลังหนูใช่ไหม!”แววตาของเสินจั้นสั่นไหว: “พี่…”เสินลิ่งเอ๋อร์รู้จักเสินจั้นดี ปฏิกิริยาแบบนี้ของพี่ชาย แสดงว่ามีเรื่องปิดบัง!“พี่ชาย พี่รู้ดีว่านางเป็นคนแบบไหน ทำไมยังไปใกล้นาง!”“หรือว่า พี่ไปฆ่านาง?” ตาเธอเป็นประกาย แต่เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของเสินจั้น เธอก็ผิดหวังอีกครั้ง!“พี่ไม่ได้ทำ พี่แค่ไปหาของสิ่งนั้น”เสินลิ่งเอ๋อร์เบือนหน้าหนี แสดงชัดว่าไม่เชื่อ!เธอมีสีหน้าเศร้าโศก เวลานี้แม้แต่ค
