ตาของจูหยู เสินจื่ออี้ไม่รู้สึกแปลกอะไร และไม่ได้เอ่ยปากพูดตลอดทางในขณะที่เดินมาเรื่อยๆ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากระเบียงวังด้านหน้าเสินจื่ออี้กำลังคิดอะไรอยู่ จึงไม่ได้สนใจ จนกระทั่งเธอรู้สึกถึงสายตาไม่เป็นมิตรและเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ทิ่มแทงลงบนตัวเธอ เธอจึงเงยหน้าขึ้นเบื้องหน้า คุณป้าชิงไต้กำลังนำคณะคนรีบร้อนเดินไปอีกทิศทางหนึ่งของวังแม้คุณป้าชิงไต้จะไม่ชอบเสินจื่ออี้ แต่นางก็ไม่ได้หยิ่งยโสเหมือนจูหยู ที่จะแสดงท่าทียกตนข่มท่านอย่างเปิดเผย ตรงกันข้าม แม้ในยามที่เสินจื่ออี้ไม่เป็นที่โปรดปรานของฮองเฮายวน คุณป้าชิงไต้ก็ยังรักษามารยาทและปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมแต่วันนี้ สายตาของนางที่มองเสินจื่ออี้ กลับเหมือนอยากจะกินเธอทั้งเป็น!โดยเฉพาะเมื่อเห็นเสินจื่ออี้เดินมากับจูหยู คุณป้าชิงไต้ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ!แม้จะเป็นคนใจดีอย่างคุณป้าชิงไต้ ในตอนนี้ก็อดไม่ไหวที่จะหยุดฝีเท้า มองไปทางเธอ แล้วเอ่ยปราชดปราชันอย่างเย็นชา “ในเมื่อคุณเลือกเส้นทางถอยกลับไว้แล้วต่อไปก็อย่าปรากฏตัวต่อหน้าองค์รัชทายาทของพวกเราอีก! ถือว่าบ่าวขอร้องคุณแทนองค์รัชทายาทและฮองเฮาเถอะ คุณหนูเสิ่น!”เสินจื่ออี้ฟังแล้วอดรู้สึกขำไม่ได้ เธอเคยหน้าด้านไปอยู่ต่อหน้าเสี่ยวเสวียนฉีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?แต่ก่อนเคยคิดว่าคุณป้าชิงไต้เป็นคนดี แต่ตอนนี้เธอรู้สึกแค่ว่าคนในวังส่วนใหญ่ก็เหมือนกันหมด! ก็แค่นั้นเอง!เมื่อเห็นเ
